• Klasztor w Drohobyczu pw. Jezusa Dobrego Samarytanina
  • Profil Bonifratrów w serwisie Facebook
Projekty realizowane ze środków UE

Łódź

Poradnia ZiołoleczniczaPakietyKontaktPomocne zioła

Od 1 sierpnia 2019 r. Poradnia Ziołolecznicza Zakonu Bonifratrów przyjmuje pacjentów w ramach Ambulatoryjnej Opieki Specjalistycznej (AOS) naszego szpitala. Miejsce udzielania świadczeń nie uległo zmianie (Poradnia Ziołolecznicza, wejście od ul. Kosynierów Gdyńskich 61a).

Od dnia 1 września 2019 r. oferujemy nasze porady (usługi) w formie pakietów.

Poradnia Ziołolecznicza w ramach łódzkiego Konwentu Bonifratrów działa nieprzerwanie od 1945 r. Kontynuuje ona tradycję wileńskiego ziołolecznictwa prowadzonego od dawna przez „Dobrych Braci”.

Leczenie oparte jest na mieszankach ziołowych, nalewkach oraz  innych preparatach skomponowanych i wytwarzanych według oryginalnej, tradycyjnej receptury zakonnej. Porad z zakresu ziołolecznictwa udzielają wykwalifikowani lekarze mający w tym wieloletnie doświadczenie. Swoje wykształcenie medyczne łączą z przekazaną przez zakonników wielowiekową wiedzą zielarską. Wszystkie przepisane  recepty można zrealizować w bonifraterskiej Aptece Ziołoleczniczej.

Naszą intencją, jako lekarzy zalecających leki ziołowe, nie jest zastąpienie fitoterapią innych metod stosowanych we współczesnej medycynie, ale znalezienie dla niej odpowiedniego miejsca. Leki pochodzenia roślinnego mogą stanowić skuteczne uzupełnienie stosowanego już leczenia farmakologicznego zaleconego przez lekarzy rodzinnych czy specjalistów. Istotne dla nas jest to, by pacjenci, którzy chcą skutecznie leczyć się ziołami, używali ich racjonalne i bezpiecznie.

Rejestracja Poradni Ziołoleczniczej – tel. 42 68 55 117 czynna w godzinach:

  • 8.00 – 18.00 (pon.-pt.)
  • 9.00 – 14.00 (soboty)

Rejestracja udziela każdorazowo informacji o zasadach udzielania porad, cenach i pakietach  cenowych oraz o aktualnych godzinach przyjęć lekarzy i wszelkich ewentualnych zmianach (np. dotyczących obsady Poradni w soboty czy w okresach urlopowych).

Godziny pracy Poradni Ziołoleczniczej:

  • 8.30 – 17.30 (pon.-pt.)
  • 9.00 – 13.30 (soboty)

Lekarze pracujący w naszej  Poradni Ziołolecznioczej:

  • lek. med. Marcin Samosiej
  • lek. med. Robert Kopczyński
  • dr n. med. Edward Kowalczyk

Do rejestracji każdego pacjenta i przepisania recepty niezbędne są podstawowe dane osobowe:

  • imię i nazwisko
  • aktualny adres zamieszkania (z kodem pocztowym)
  • numer PESEL lub numer paszportu w przypadku obcokrajowców

Prosimy zgłaszających się na wizytę w Poradni o zabranie ze sobą posiadanej dokumentacji medycznej:

  • kart wypisowych ze szpitala
  • wyników badań ( aktualnych i starszych )
  • listy aktualnie przyjmowanych leków
  • recept z poprzednich wizyt w naszej poradni

UWAGA: Nie udzielamy porad z zakresu ziołolecznictwa telefonicznie ani za pośrednictwem poczty elektronicznej,  jak również nie prowadzimy sprzedaży wysyłkowej .

Ostropest Plasmisty (Silybi mariani)

  • W ziołolecznictwie używa się tylko owocu Ostropestu i wyłącznie z upraw. Są to dojrzałe, pozbawione puchu kielichowego owoce, które zawierają zwykle około 3 procent sylimaryny wykazującej działanie antyhepatoksyczne.
  • Chronią one komórki wątrobowe przed hepatotoksycznym działaniem czynników chemicznych, bakteryjnych i wirusowych. Związki te uszczelniają błony komórkowe wątroby, utrudniając przenikanie toksyn.
  • Ostropest ma zastosowanie m.in. w różnego rodzaju uszkodzeniach wątroby, powstałych w wyniku  ostrych i przewlekłych zatruć oraz w ostrym wirusowym zapaleniu, również w stłuszczeniu i marskości tego organu.
  • Wpływa on korzystnie na utrzymanie fizjologicznych funkcji oczyszczających wątrobę.
  • Ostropest może mieć zastosowanie w przypadku problemów z trawieniem, takich jak np. wzdęcia.
  • Ponadto roślina ta zapobiega powstawaniu kamieni żółciowych, a także obniża poziom cholesterolu we krwi.
  • Roślina wzmacnia naczynia włosowate oraz pomaga utrzymać prawidłowe stężenie glukozy we krwi.
  • Pamiętajmy również o korzystnym działaniu Ostropestu na układ krwionośny.

W aptekach i zielarniach można zakupić nasiona Ostropestu, które doskonale nadają się do spożywania. W tej postaci można je stosować jako dodatek do soków warzywnych, owocowych, sałatek dietetycznych, kefiru, jogurtu naturalnego lub maślanki. W Ostropeście znajdziemy również flawonoidy, które są cennym przeciwutleniaczem. Nadają one roślinie właściwości zapobiegające powstawaniu wolnych rodników i pomagają w walce z komórkami nowotworowymi.
Ostropest plamisty w postaci oleju jest także źródłem nienasyconych kwasów tłuszczowych Omega 3, które wpływają pozytywnie na układ sercowo-naczyniowy. Poza tym roślina zawiera garbniki, fitosterole oraz aminy biogenne.

Dawkowanie Ostropestu (m.in. w formie ziaren, tabletek, czy mieszanki) zależy od formy w jakiej go nabyliśmy. W przypadku kupna suplementów z ostropestem, powinniśmy kierować się instrukcjami zawartymi w ulotce. Jeśli posiadamy Ostropest w postaci ziaren, nie powinniśmy przekraczać dawki 3 łyżeczek na dobę. Zmielony Ostropest może być dodawany do zup, sałatek, warzyw na parze lub sosów. Roślina jest jednym z najlepszych naturalnych środków na odtrucie organizmu, przyspieszając usuwanie toksycznych substancji. Mimo że badania nie potwierdziły do tej pory toksycznego oddziaływania Ostropestu, to i tak przy stosowaniu należy zachować ostrożność. U niektórych osób składniki zawarte w roślinie mogą powodować reakcje alergiczne. Warto pamiętać o tym, że Ostropest wpływa na obniżenie poziomu cukru we krwi, w związku z tym osoby chorujące na cukrzycę powinny szczególnie uważać. Stosowania Ostropestu nie zaleca się w trakcie przyjmowania leków hormonalnych, gdyż może obniżać ich skuteczność. Należy też z niego zrezygnować w przypadku niedrożności dróg żółciowych. Przeciwwskazaniem do stosowania Ostropestu jest ponadto ciąża oraz karmienie piersią. Ostropest Plamisty wykazuje łagodne działanie przeczyszczające, dlatego jego spożywanie może skutkować zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi. Przy krwawieniu z jelita grubego konsumpcję tej rośliny warto skonsultować z lekarzem.

——————————————————————

Wiesiołek (Oenothera)

Jakie działanie wykazuje wiesiołek?

Wzmacniające, odtruwające, przeciwmiażdżycowe (obniża poziom cholesterolu we krwi i zapobiega jego odkładaniu w naczyniach krwionośnych), przeciwcukrzycowe, przeciwzawałowe, uodporniające na choroby zakaźne, żółciopędnie, ochraniające w stosunku do wątroby, regulujące przemianę  materii i gospodarkę hormonalną oraz hipotensyjne.

  • Wskazania: miażdżyca, cukrzyca, nadciśnienie, osłabienie, zatrucia, schorzenia skórne i włosów, choroby zakaźne, zaburzenia metaboliczne, choroby wątroby, trzustki i pęcherzyka żółciowego, schorzenia alergiczne, nieżyt przewodu pokarmowego i układu oddechowego, stany zapalne układu moczowego, choroby narządów płciowych i serca, wiek podeszły.
    Ponadto zioło to usprawnia działanie mózgu, wpływa pozytywnie na pamięć i koncentrację. Świetnie sprawdzi się u osób, których zawód wymaga wytężonej pracy umysłowej. Preparaty na bazie wiesiołka pomagają również zniwelować nadmierny poziom stresu i czasowe pogorszenie nastroju. Łagodzą ponadto dolegliwości kobiecie związane z miesiączką i menopauzą. Oprócz wymienionych, zioło bardzo pozytywnie wpływa na organizm – wzmacniając i poprawiając odporność przed różnymi infekcjami.
  • Wiesiołek – pożyteczny również dla urody.

Jak widać, wiesiołek ma naprawdę wyjątkowe właściwości zdrowotne. Oprócz tego, możemy go wykorzystać  w celu  poprawienia  urody.  Wiesiołek  nawilża  skórę,   pomaga   utrzymać  jej   jędrność i elastyczność. Ponadto, obecne w nim kwasy pomocne są w leczeniu m.in.: łuszczycy, egzemy czy trądziku. Olej z nasion wiesiołka, oprócz użytku wewnętrznego, można stosować również zewnętrznie – do smarowania skóry, nakładania na mokre włosy lub wcierania w paznokcie.

Geneza zioła

Wiesiołek jest rośliną należącą do rodziny wiesiołkowatych, która dzieli się na ok.120 gatunków. Występuje ona w Ameryce Północnej, Południowej, Europie oraz Azji. W naszym kraju spotkać można ok. 30 gatunków wiesiołka, a najpopularniejszym spośród nich jest wiesiołek dwuletni. Rośnie dziko na polach, łąkach oraz uprawiany jest też jako roślina ozdobna w ogrodach. Wiesiołek osiąga około 1 m wysokości,  ma  odwrotnie  jajowate  liście,  a  jego  cechą  charakterystyczną  są  żółte   zebrane w kwiatostany kwiaty, które w ciągu dnia pozostają przymknięte, a otwierają się na wieczór. Choć w ziołolecznictwie wykorzystuje się właściwie wszystkie części tej rośliny, najbardziej wartościowym jej elementem są zebrane w podłużnych i jajowatych torebkach drobne i twarde nasiona – to one posiadają najwięcej cennych właściwości zdrowotnych!

  • Najpopularniejszym i najbardziej skutecznym preparatem leczniczym uzyskanym na bazie wiesiołka, jest wyciskany z jego nasion olej. Zawiera on przede wszystkim bardzo cenne nienasycone kwasy tłuszczowe – kwas linolowy (LA) i gamma-linolowy (GLA), które wspomagają wiele ważnych procesów zachodzących w organizmie. Nie jest to jedyny atut tego oleju. Obecne są w nim również inne wartościowe składniki  –  białko,  enzymy,  cynk,  magnez,  wapń, selen, kwasy palmitynowy, oleinowy i stearynowy.

——————————————————————

Dzika Róża (Rosa canina)

Owoc róży jest ważnym surowcem witaminowym, który wzmacnia siły obronne naszego organizmu przed jesiennymi infekcjami. Ma działanie przeciwzapalne, przeciwreumatyczne, odtruwające, odżywcze czy wzmacniające.

Przykładowe formy zastosowania :

ODWAR – 1 łyżkę owoców róży zalać 250 ml wrzącej wody. Gotować na wolnym ogniu przez 5 minut, następnie odcedzić i odstawić na 12 godzin. Pić 2-3 razy dziennie po pół szklanki.
NAPAR – 1 łyżkę owoców róży zalać 250 ml wrzącej wody. Pozostawić pod przykryciem przez 10 minut, następnie odcedzić. Pić 2-3 razy dziennie w zastępstwie herbaty lub kompotu. Można posłodzić miodem lub sokiem malinowym.
SYROP – 100 g świeżych płatków róży zalać 750 ml gorącej wody. Odstawić na dobę. Następnego dnia odcedzić, dodać 500 g cukru i gotować tak długo, aż zgęstnieje uzyskując konsystencję syropu. Gorący zlać do wyparzonych butelek i szczelnie zamknąć. Przechowywać w chłodnym miejscu, a w stanach osłabienia i przeziębienia spożywać 2 razy dziennie po 1 łyżeczce.

Przeciwwskazania i środki ostrożności:

  • zaleca się ostrożne stosowanie u osób mając problemy z krzepliwością krwi;
  • cukrzyca – możliwość utrudnionej kontroli poziomu cukru we krwi;
  • niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforowej – duża ilość witaminy C zwiększa ryzyko powikłań;
  • anemia;
  • planowany zabieg chirurgiczny – zaleca się zaprzestania stosowania preparatów z dzikiej róży na 2 tygodnie przed planowanym zabiegiem;
  • kamienie nerkowe – duża ilość witaminy C zwiększa ryzyko powstania kamieni nerkowych.

Praktyczne wskazówki dla pacjentów:

  • owoc dzikiej róży jest bogatym źródłem witaminy C;
  • dzika  róża ma zastosowanie jako środek wzmacniający, przeciwzapalny w stanach zapalnych kości i stawów oraz wspomagający w chorobach przewodu pokarmowego, dróg żółciowych i dróg moczowych;
  • owoc dzikiej róży wchodzi w interakcje z lekami, głównie stosowanych w leczeniu zaburzeń krzepliwości krwi;
  • zaleca się ostrożne stosowanie owocu dzikiej róży u osób z upośledzoną krzepliwością krwi, jak również przed planowanymi zabiegami chirurgicznymi.

——————————————————————

Jeżówka Purpurowa (Echinacea)

Popularnie stosowanym specyfikiem immunostymulującym (wspomagającym pracę układu odpornościowego). Roślina, która ma kwiaty przypominające kolce jeża (z greckiego „echinos”), jest bardzo chętnie uprawiana w przydomowych ogródkach ze względu na swoje walory ozdobne. Nie wszyscy jednak wiedzą, że dzięki bogactwu składników i właściwości prozdrowotnych była stosowana już wśród Indian Ameryki Północnej (skąd się wywodzi). Badania kliniczne potwierdziły lecznicze działanie jeżówki, czego następstwem było opracowanie preparatu oczyszczającego krew w którego skład wchodziła właśnie jeżówka. Jej popularność stopniowo wzrastała. W latach XX była najlepiej sprzedającą się rośliną w USA. Również w Niemczech, Anglii oraz we Francji doceniono ją jako środek uodparniający i regenerujący organizm. W Polsce Echinacea zyskała popularność dopiero na początku lat 90. Po wprowadzeniu do lecznictwa sulfonamidów i antybiotyków oraz dynamiczny rozwój biznesu farmaceutycznego sprawił, że znaczenie jeżówki poważnie zmalało i zostało ograniczone przede wszystkim do ziołolecznictwa.