FAQ

• Nie rób tego sam. Rozeznawanie odbywa się zawsze w obecności drugiego człowieka. Najlepiej, abyś to zrobił ze kapłanem, który Cię dobrze zna. Pomóc mogą Ci także rekolekcje powołaniowe lub rekolekcje w ciszy na temat rozeznawania duchowego. Możesz również przejść przez ten proces kontaktując się z nami.
• Określ konkretnie ile ma trwać twoje rozeznawanie powołania (np. 3 miesiące lub rok) i po tym okresie musisz dać odpowiedź Bogu i sobie. Rozeznanie nie trwa bez końca. Decyzja może być niewygodna dla innych, ale Tobie powinna przynieść pokój serca.
• Pytaj siebie, pytaj Boga! Szukaj odpowiedzi w słowach Pisma Świętego, na liturgii lub pomagając bliźnim. Bądź czujny i pamiętaj, że Bóg mówi w ciszy.

21 – 40 lat, warto wziąć ze sobą Pismo Święte, różaniec oraz wygodne buty. Za rekolekcje powołaniowe u nas nic nie płacisz, musisz jedynie zadbać o przyjazd i powrót do domu. Zgłoś się przez formularz zgłoszeniowy lub zadzwoń.

• ukończony wiek 21 lat.
• zgłosić się do promotora powołań, deklarując chęć rozeznania powołania;
• zgłoś się na rekolekcje i przejdź przez proces rozeznania;
• następnie należy odbyć rozmowę z bratem Prowincjałem;
• wypełnić formularz przyjęcia do Zakonu;
• złożyć dokumenty wymagane:
  • świadectwo Chrztu oraz Bierzmowania
  • zaświadczenie o stanie cywilnym
  • świadectwo moralności od proboszcza ze swojej parafii
  • list motywacyjny o przyjęcie do Zakonu
  • własnoręcznie napisany życiorys;
  • odpis aktu urodzenia z Urzędu Stanu Cywilnego;
  • dwie fotografie legitymacyjne;
  • wypełnioną i podpisaną zgodę na przetwarzanie danych osobowych;
  • świadectwo zdrowia od lekarza rodzinnego i braku przeciwskazań do pracy z chorymi;
  • ostatnie świadectwo szkolne lub dyplomy zawodowe.

• brak dobrego zdrowia fizycznego i równowagi psychicznej: przewlekłe lub zdiagnozowane choroby psychiczne, epizody psychotyczne, przebyta degresja, ciężkie choroby zakaźne;
• niezdolność do realizacji ślubów zakonnych i do życia we wspólnocie;
• brak równowagi emocjonalnej;
• upór, niezdolność do przyjmowania uwag;
• silny egocentryzm;
• niezdolność do integracji we wspólnocie i usposobienie utrudniające życie we wspólnocie;
• niezdolność do życia w posłuszeństwie, czystości, ubóstwie i szpitalnictwie;

Zadzwoń do promotora powołań i porozmawiaj o chęci rozeznania powołania. Opowiedz o sobie i o Twoim doświadczeniu wiary. Następnie umów się na spotkanie i zapisz się na najbliższe rekolekcje przez formularz zgłoszeniowy.

Trzeba znać język włoski przynajmniej na podstawowym poziomie. Nie przejmuj się! Nauka tego języka rozpoczyna się już w postulacie tuż po wstąpieniu do Zakonu.

Każdy Bonifrater składa ślub szpitalnictwa, czyli ślub posługi chorym. Oprócz wielkiego serca będziesz potrzebował również umiejętności, ponieważ jeśli chcesz pracować w podmiotach medycznych wymagane jest wykształcenie medyczne. Zdobędziesz je w przebiegu 8 letniej formacji. W Zakonie będziesz miał czas rozeznać, jaki rodzaj posługi jest Ci najbliższy. Możesz pracować w szpitalu, w przychodni, na jadłodajni z bezdomnym, czy z psychicznie chorymi w domu pomocy społecznej.

W każdym z klasztorów ten plan dnia wygląda różnie. Harmonogram jest zbliżony i zawsze zakłada Mszę Świętą, modlitwy wspólne, posiłki, posługę w dziełach i rekreację z braćmi. Oto przykładowy plan dnia jednej ze naszych wspólnot:

6:00 rozmyślanie

6:30 Jutrznia

6:50 śniadanie

7:00 posługa w dziełach

12:00 modlitwy południowe

12:15 obiad

12:45 posługa w dziełach

16:30 różaniec

17:00 Masza Święta

17:30 Nieszpory

17:50 Kolacja

19:30 czas wolny

22:00 cisza nocna

Pismo Święte, różaniec, rzeczy osobiste, buty na każdą porę roku, swoje ulubione książki, instrumenty, bądź rzeczy niezbędne do realizacji Twojej pasji.

• wrażliwość na ból i krzywdę ludzką;
• poczucie odpowiedzialności i obowiązkowości;
• zdolność poświęceń
• troska o dobro wspólne;
• zdolność do stawiania czoła problemom;
• zainteresowanie życiem duchowym i pragnienie świętości;
• zamiłowanie do modlitwy;
• brak nałogów;

Formacja początkowa trwa łącznie od 7,5 roku do 9 lat i kończy się ślubami wieczystymi. Potem następuje formacja stała, która trwa aż do śmierci.

Z Konstytucji Zakonu Bonifratrów: Naszym charyzmatem w Kościele jest dar Ducha Świętego, który prowadzi do upodobnienia się do Chrystusa współczującego i miłosiernego z Ewangelii, który przeszedł przez ten świat, dobrze czyniąc wszystkim „lecząc wszelkie choroby i słabości”. Na mocy tego daru jesteśmy konsekrowani przez działanie Ducha Świętego, który nas czyni w szczególny sposób uczestnikami miłości miłosiernej Ojca. Owocem tego doświadczenia jest postawa życzliwości i oddania, która czyni nas zdolnymi do pełnienia misji głoszenia i zakładania Królestwa Bożego wśród ubogich i chorych; przemienia nasze życie i sprawia, że poprzez nasze życie objawia się szczególna miłość Ojca wobec najsłabszych, którym staramy się nieść pomoc na wzór Chrystusa. Poprzez ten charyzmat przeżywamy żywo w czasie miłosierną obecność Jezusa z Nazaretu; On przyjmując wolę Ojca, przez wcielenie upodobnił się do ludzi, swoich braci; przyjął postać sługi; utożsamił się z ubogimi, chorymi i potrzebującymi; ofiarował się im na służbę i od dał swoje życie na okup za wielu.

Wszyscy braci w Zakonie składają śluby zakonne, jednak nieliczni (10%) są kapłanami. Aby zostać kapłanem w naszym Zakonie trzeba być profesem wieczystym, posiadać wykształcenie medyczne oraz otrzymać zgodę Generała Zakonu na rozpoczęcie nauki w seminarium.

Oczywiście, że tak. Nasza gościnność to jest właśnie ślubu szpitalnictwa. Odwiedzają nas rodzice, rodzina, przyjaciele, księża, osoby życia konsekrowanego oraz nasi współpracownicy.

W dniu złożenia pierwszej profesji wieczystej, czyli po zakończeniu 2 letniego nowicjatu w Bresci (Włochy).

Tak, ale nie jest to regułą, jeśli prowincjał się zgodzi możesz zostać przy imieniu chrzcielnym. Można również zaproponować nowe imię, które przyjmuje się wraz z habitem.

Każdy zasługuje na odpoczynek. Zazwyczaj sobota jest dniem przechadzki, czyli czasu na: spacer, rower, basen, kino lub odrobinę snu.

Z Konstytucji Zakonu Bonifratrów: Jako Bonifratrzy pragniemy coraz głębiej wcielać w życie uczucia Chrystusa do człowieka chorego i potrzebującego i okazywać je w czynach miłosierdzia: stajemy się słabymi, by pozyskać słabych i opiekujemy się nimi jako wybrańcami Królestwa; głosimy im miłość Ojca oraz tajemnicę powszechnego zbawienia; bronimy ich praw i ofiarujemy za nich życie. Oddajemy się z radością służbie cierpiącym poprzez postawy i czyny charakterystyczne dla Bonifratra: poprzez pokorną, cierpliwą i odpowiedzialną posługę, pełną szacunku i wierności dla osoby, pełną zrozumienia, życzliwości i wyrzeczenia; uczestnicząc w ich troskach i nadziejach. Nasze życie jest dla nich znakiem i głoszeniem Nadchodzącego Królestwa Bożego.

W szpitalach, aptekach, domach pomocy społecznej, jadłodajniach dla ubogich oraz ośrodkach rehabilitacyjnych.

To skrót od łacińskiego Ordo Hospitalarius Sancti Joannis de Deo, co oznacza Zakon Szpitalny św. Jana Bożego. Jest to oficjalna i pełna nazwa naszego Zakonu. W Polsce jesteśmy nazywani Bonifratrami, dobrymi braćmi lub braćmi miłosierdzia.

Tak, mamy klasztory poza granicami Polski. Bracia posługują w Drohobyczu na Ukrainie, w Nazarecie i w Rzymie. Klasztory innych prowincji rozsiane są na 5ciu kontynentach.