Co leczymy?

Artroskopowa rekonstrukcja więzadła krzyżowego PCL

Wprowadzenie
Więzadło krzyżowe tylne (PCL-ang. Posterior Cruciate Ligament) jest zlokalizowane do tyłu od więzadła krzyżowego przedniego-tak samo jak ACL łączy kość udową z piszczelową. Zapobiega ono tzw. tylnej translacji piszczeli-czyli przesuwania kości piszczelowej do tyłu w stosunku do kości udowej oraz stabilizuje staw.

Przyczyny
Uszkodzenie więzadła krzyżowego tylnego jest znacznie rzadsze niż uszkodzenie więzadła krzyżowego przedniego-ACL. Jest ono znacznie bardziej wytrzymałe niż więzadło krzyżowe przednie. Zazwyczaj uszkodzone zostaje gdy zgięte kolano zostaje uderzone od przodu, a więc np. podczas wypadków komunikacyjnych lub uprawiania sportów wyczynowych.

Objawy
Uszkodzenie więzadła krzyżowego tylnego, podobnie jak przedniego powoduje niestabilność stawu. W fazie ostrej występuje również obrzęk i ból stawu, często z ograniczeniem jego ruchomości. Na objawy niebagatelny wpływ ma też stan pozostałych struktur stawowych-łąkotek, chrząstek, innych więzadeł, które często również zostają uszkodzone podczas urazu.

Diagnoza
Wstępną diagnozę często stawia się już po zebraniu wywiadu i  badaniu klinicznym stawu, a potwierdza się ją poprzez badanie diagnostyczne-rezonans magnetyczny stawu kolanowego.

Leczenie
Leczenie w większości przypadków jest operacyjne. Głównym celem operacji jest odtworzenie funkcji PCL, czyli zapobiegania nadmiernemu przesuwaniu się piszczeli do tyłu, względem kości udowej-poprawa stabilności kolana.

Rodzaj operacji
Operacja przeprowadzana jest artroskopowo. Oprócz trzech portali artroskopowych w miejscach typowych, wykonywane jest czwarte, dłuższe (około 3-4 cm) nacięcie poniżej kolana-jest to konieczne, aby pobrać ścięgna do przeszczepu.

Podczas przygotowywania przeszczepu do rekonstrukcji lekarz ocenia staw, zaopatruje inne uszkodzenia (na przykład uszkodzenia łąkotek) i przygotowuje miejsce dla nowego więzadła-usuwa pozostałości uszkodzonego PCL, starannie planuje umiejscowienie przeszczepu.

Następnie, wykorzystując porty artroskopowe i miejsce po pobraniu ścięgien, lekarz nawierca kanały w kości udowej i piszczelowej oraz umieszcza uprzednio przygotowany przeszczep w odpowiedniej pozycji. Po zamocowaniu przeszczepu i kontroli jego funkcji następuje szycie ran, umieszczenie drenów i założenie jałowego opatrunku. Najczęściej jeszcze na bloku operacyjnym, zakładana jest także orteza stawu.

Okres pooperacyjny
Następnego dnia po operacji, w większości przypadków, usuwane są dreny, a pacjent wstaje z łóżka z pomocą kul łokciowych. Operowana noga utrzymywana jest w ortezie. Jeżeli wszystko jest w porządku pacjent wypisywany jest ze szpitala. Po wypisie, należy jak najwcześniej rozpocząć rehabilitację, która po zabiegu rekonstrukcyjnym jest kluczowa. Należy rozpocząć ją do 5 dni od zabiegu.

W Szpitalu Zakonu Bonifratrów rekonstrukcje więzadła krzyżowego wykonuje zespół specjalistów w dziedzinie ortopedii i traumatologii:

lek. Stanisław Szymanik – Kierownik Oddziału Diagnostyczno-Leczniczego
lek. Michał Latos
lek. Michał Starmach

 

REHABILITACJA

czytaj więcej +

Uszkodzenie łąkotki/chrząstki

ŁĄKOTKA
W kolanie znajdują się dwie łąkotki-boczna i przyśrodkowa. Są to elastyczne struktury w kształcie litery „C”, znajdujące się pomiędzy powierzchnią stawową piszczeli i uda. Ich główną rolą jest amortyzacja przeciążeń, na które narażone jest kolano podczas aktywności fizycznej. Pomagają też zachować płynność i stabilność ruchów w stawie.

CHRZĄSTKA
Końce kości udowej i piszczelowej oraz powierzchnia stawowa rzepki pokryte są tzw. chrząstką szklistą-gładką i elastyczną tkanką. Minimalizuje ona tarcie podczas ruchu oraz zapewnia amortyzację  przez co ruchy w stawie są bezbolesne.

Przyczyny
Obie wyżej wymienione struktury mogą ulec uszkodzeniu, które dzielimy na tzw. „ostre” oraz przewlekłe. Pierwsze z nich pojawiające się nagle, np. po urazie podczas aktywności fizycznej. Drugie są wynikiem długotrwałych przeciążeń lub zmian struktury samych tkanek, np. wieloletni proces niszczenia w/w struktur poprzez chorobę zwyrodnieniową stawów.

Objawy
Uszkodzenia łąkotek mogą dawać dolegliwości bólowe, np. podczas zginania i prostowania kolana. Mogą też powodować objawy mechaniczne,  takie jak: uczucie przeskakiwania, strzelania w kolanie, aż do zablokowania ruchomości stawu. Wyżej wymienionym objawom może towarzyszyć obrzęk stawu.

Również uszkodzenia chrząstki stawowej mogą dawać podobne objawy, dominującym objawem bywa tutaj ból, który zależy również od ewentualnych uszkodzeń innych struktur stawowych.

Diagnoza
Wstępną diagnozę często stawia się już po zebraniu wywiadu i badaniu klinicznym stawu, a potwierdza się ją poprzez badanie diagnostyczne-rezonans magnetyczny stawu kolanowego.

Leczenie
Leczenie uszkodzeń chrząstki stawowej oraz łąkotek zależy od formy ich uszkodzenia (ostre vs. przewlekłe), rozległości oraz uszkodzeń innych struktur stawu kolanowego. Niewielkie uszkodzenia można leczyć zachowawczo-po ustaniu ostrych objawów wdrażana jest rehabilitacja. Przy większych uszkodzeniach bywa, że niezbędna jest operacja.

Rodzaj operacji
Operacja przeprowadzana jest artroskopowo. Zazwyczaj wykonuje się 2 nacięcia-porty artroskopowe z przodu kolana. Podczas operacji ortopeda potwierdza wstępną diagnozę, bada wszystkie struktury stawu pod kątem innych uszkodzeń. Po wnikliwej ocenie śródoperacyjnej lekarz przechodzi do kolejnego etapu operacji.

Urazy łąkotek zazwyczaj zaopatruje się albo przez zeszycie uszkodzonego fragmentu, albo usunięcie go. Decyduje o tym wiele czynników, przede wszystkim rozległość i umiejscowienie uszkodzenia. Zastosowane mogą też być przeszczepy łąkotek-ta metoda jest  wciąż młoda, choć w perspektywie przyszłości pokłada się w niej duże nadzieje.

Chrząstkę również leczy się zależnie od tego jak jest rozległe uszkodzenie-ostateczna decyzja jest zawsze śródoperacyjna, po dokładnej analizie stawu. Dostępnymi metodami są m.in. „debridement”, czyli „oczyszczenie” uszkodzonego fragmentu, „mikrofrakturacje”, czyli pobudzenie tkanki w miejscu uszkodzenia do wytworzenia funkcjonalnej „blizny”. Możliwe są również metody polegające na przeszczepie chrząstki lub uzupełnieniu ubytków matrycami biologicznymi.

Okres pooperacyjny
Następnego dnia po operacji, w większości przypadków, usuwane są dreny, a pacjent wstaje z łóżka z pomocą kul łokciowych. Postępowanie pooperacyjne uzależnione jest od metody leczenia, jaka została zastosowana. Operowana noga zazwyczaj nie wymaga unieruchomienia, wręcz przeciwnie szybki powrót do funkcjonalności jest kluczową kwestią w powrocie do pełnej sprawności. Jeżeli wszystko jest w porządku pacjent opuszcza szpital. Po wypisie, należy jak najwcześniej rozpocząć rehabilitację.

W Szpitalu Zakonu Bonifratrów artroskopie uszkodzonej łąkotki/chrząstki wykonuje zespół specjalistów w dziedzinie ortopedii i traumatologii:

lek. Stanisław Szymanik – Kierownik Oddziału Diagnostyczno-Leczniczego
lek. Michał Latos
lek. Michał Starmach

 

REHABILITACJA

czytaj więcej +

Biopsja mammotomiczna-małoinwazyjne leczenie łagodnych guzków piersi

Wprowadzenie
Zmiany ogniskowe piersi są często wykrywane w trakcie samobadania przez pacjentki, rutynowych badań lekarskich lub badań obrazowych. Można je podzielić na zmiany nienowotworowe jak np. torbiele, nowotwory łagodne (gruczolakowłókniaki, brodawczaki, tłuszczaki) oraz nowotwory złośliwe (rak piersi). Zmiany łagodne nowotworowe i nienowotworowe występują częściej niż rak piersi i generalnie w młodszym wieku, jednak często postawienie właściwej diagnozy i wdrożenie odpowiedniego leczenia jest trudne.

Diagnoza
Diagnostyka zmian ogniskowych piersi opiera się na badaniach obrazowych i metodach biopsyjnych. Do najczęściej wykorzystywanych badań można zaliczyć USG, mammografię i rezonans magnetyczny. Metody te, uzupełniając się, pozwalają z dużym prawdopodobieństwem postawić właściwe rozpoznanie. Ostateczną diagnozę stawia się na podstawie badania histopatologicznego materiału pobranego z guzków w trakcie biopsji. Najczęściej wykorzystywaną metodą jest biopsja gruboigłowa pozwalająca na pobranie wycinków z guza. Rzadziej w diagnostyce guzów piersi wykorzystuje się biopsję cienkoigłową lub chirurgiczną (wycinającą).

Leczenie
Leczenie łagodnych guzków piersi może polegać na chirurgicznym wycięciu zmian w trakcie zabiegu w znieczuleniu ogólnym lub miejscowym, albo na małoinwazyjnym usunięciu zmian w trakcie biopsji mammotomicznej.
Biopsja mammotomiczna, a właściwie biopsja gruboigłowa wspomagana próżnią jest jedną z metod diagnozowania guzów piersi. Biopsja mammotomiczna pozwala w sposób minimalnie inwazyjny pobrać wycinki ze zmian podejrzanych oraz umożliwia usunięcie w całości łagodnych guzków piersi. Procedura wykonywana jest najczęściej pod kontrolą USG, ale w wyspecjalizowanych centrach, może też być przeprowadzana pod kontrolą mammografii stereotaktycznej.

Zestaw do wykonywania biopsji mammotomicznej składa się z jednorazowej igły biopsyjnej z systemem przewodów, rękojeści pozwalającej sterować pracą igły oraz jednostki centralnej wytwarzającej podciśnienie i monitorującej pracę urządzenia. Zabieg jest wykonywany w warunkach ambulatoryjnych, w znieczuleniu miejscowym, w pozycji leżącej. Przez niewielkie nacięcie (około 2-3 mm) igła biopsyjna wprowadzana jest w okolicę guzka. Następnie fragment tkanki zasysany jest do wnętrza igły i odcinany przez poruszający się nóż. Wycinek dzięki systemowi przewodów transportowany jest na zewnątrz i po utrwaleniu przesyłany do oceny histopatologicznej. Po wycięciu guzka lub pobraniu wycinków igła jest usuwana i zakładany jest opatrunek uciskowy. Ze względu na niewielkie rozmiary rany skórnej nie ma konieczności zakładania szwów. Pacjentka po biopsji pozostaje zazwyczaj w obserwacji przez około 30 minut, a następnie może iść do domu. Aby zminimalizować ryzyko wystąpienia krwawienia i krwiaka opatrunek uciskowy powinien być utrzymany przez 24 godziny.

Powikłania po biopsji mammotomicznej zdarzają się rzadko i obejmują: krwiaki i łagodne bóle w miejscu wkłucia, omdlenia, zaburzenia gojenia się rany, powstanie keloidu oraz reakcje alergiczne na podany anestetyk lokalny. Bardzo rzadko zdarzają się krwawienia wymagające interwencji chirurgicznej. Wyjątkowo rzadko może dojść do przebicia ściany klatki piersiowej i powstania odmy opłucnowej.

Pobrany w trakcie biopsji mamotomicznej materiał przesyłany jest do badania histopatologicznego w celu ostatecznego ustalenia rodzaju zmiany. Potwierdzenia łagodnego charakteru guza kończy proces leczniczy. W przypadku stwierdzenia nowotworu złośliwego pacjentki kierowane są do leczenia w wyspecjalizowanych centrach.

W Szpitalu Zakonu Bonifratrów biopsje mammotomiczną – małoinwazyjne leczenie łagodnych guzków piersi wykonują dr n. med. Tomasz Gach.

Świadczenie udzielane jest wyłącznie odpłatnie.

Sprawdź jak przygotować się do badania!

czytaj więcej +

Artroskopia barku

Wprowadzenie

Artroskopia to technika operowania stawów z użyciem mini-nacięć. Instrumentarium zawierające miniaturową kamerę wideo (artroskop) jest wprowadzane do stawu, razem z innymi narzędziami celem naprawy uszkodzeń. Pozwala to chirurgowi na precyzyjną ocenę problemu oraz natychmiastową naprawę podczas jednego zabiegu operacyjnego.
Zabiegi artroskopowe w obrębie stawu barkowego z reguły wymagają jednej doby pobytu w Szpitalu, odbywa się w pozycji siedzącej (beach-chair position). Najczęściej stosowany rodzaj znieczulenia to znieczulenie ogólne.  Celem wprowadzenia  instrumentów operacyjnych do stawu  wykonywane są niewielkie nacięcia skórne. Po wprowadzeniu instrumentów staw wypełniany jest roztworem sterylnej soli fizjologicznej, pod kontrolą precyzyjnej pompy. Po wykonaniu naprawy (rekonstrukcji) uszkodzeń wewnątrzstawowych następuje założenie szwów oraz założenie opatrunku. W przypadkach rekonstrukcji niestabilności stawu, rekonstrukcji stożka rotatorów oraz innych rekonstrukcyjnych operacji wymagane jest zastosowanie stabilizatora (ortezy).

Objawy

Najczęstsze objawy urazowych uszkodzeń  oraz przewlekłych schorzeń stawu barkowego to dolegliwości bólowe, ograniczenie ruchomości, niestabilność stawu, odczucie przeskakiwania, wzrost temperatury okolicy stawu, deformacja jego obrysów, osłabienie siły mięśniowej kończyny.

Diagnoza

Lekarz podczas wywiadu zbiera informacje o początku dolegliwości, aktywności zawodowej (charakter pracy, przeciążenia), aktywności sportowej, dotychczasowym sposobie leczenia (rehabilitacja, iniekcje dostawowe, przebyte zabiegi operacyjne). Wykonuje badanie kliniczne-zestawy odpowiednich testów sprawdzających zakres ruchomości stawu, rodzaj niestabilność, określa miejsce największych dolegliwości bólowych. Rutynowym badaniem jest ocena radiologiczna (rtg) w odpowiednich projekcjach. Badania dodatkowe to tomografia komputerowa, a w ostatnich latach najczęściej wysokopolowy rezonans magnetyczny.

Leczenie

Zabieg operacyjny jest wykonywany po przygotowaniu pacjenta w dniu przyjęcia . Po konsultacji anestezjologicznej pacjent jest znieczulony, najczęściej ogólnie. Zabiegi artroskopowe stawu barkowego w naszym Ośrodku wykonujemy w pozycji siedzącej (tzw. beach-chair position). Po wprowadzeniu artroskopu do stawu oraz innych narzędzi, wypełnieniu go płynem (solą fizjologiczną) pod odpowiednim ciśnieniem-następuje weryfikacja uszkodzeń. Operator wykonuje naprawy (rekonstrukcji) uszkodzonych struktur anatomicznych stawu, umożliwiając pacjentowi powrót do prawidłowego funkcjonowania. Naprawa uszkodzonych tkanek wymagających reinsercji (ponownego przymocowania w anatomicznym miejscu) odbywa się przy użyciu specjalnych, miniaturowych implantów, tzw. kotwic. Najczęściej wykonywane zabiegi artroskopowe w stawie barkowym to rekonstrukcje stożka rotatorów, rekonstrukcje niestabilności  typu Bankart oraz Latarjet,  naprawy uszkodzeń stawu barkowo-obojczykowego (ACJ), dekompresje podbarkowe, naprawa uszkodzeń SLAP, usunięcia ciał wolnych, synowektomia, naprawa uszkodzeń obrąbka stawowego oraz uszkodzeń ścięgna  bicepsa (LHBT). Zabieg kończy się założeniem szwów na miniaturowe nacięcia skórne, założeniem opatrunku oraz stabilizatora kończyny (orteza).

Leczenie techniką artroskopową ma następujące zalety:

  • szybsza rehabilitacja pooperacyjna-pacjent może powrócić do zwykłego funkcjonowania, w tym pracy już 2-3 tygodnie po najprostszych zabiegach
  • mniejsze nacięcia w porównaniu z techniką klasyczną
  • mniejsza pooperacyjna reakcja zapalna
  • lepsza widoczność śródoperacyjna operowanych struktur
  • skrócenie czasu hospitalizacji-większość pacjentów jest wypisywanych do domu następnego dnia po operacji
  • mniejsza liczba powikłań pooperacyjnych

Okres pooperacyjny

Pacjent spędza dobę po zabiegu operacyjnym w Oddziale Diagnostyczno-Leczniczym. Stosujemy unieruchomienie operowanej kończyny w ortezie, leczenie p/bólowe, okłady z lodu. Następuje ocena czucia i ukrwienia operowanej kończyny. Następnego dnia po zmianie opatrunku pacjent opuszcza szpital. Dalsze leczenie-kontrole u lekarza prowadzącego oraz konsultacje rehabilitacyjne odbywają się w trybie ambulatoryjnym.

W Szpitalu Zakonu Bonifratrów artroskopie barku wykonuje zespół specjalistów w dziedzinie ortopedii i traumatologii:

lek. Stanisław Szymanik – Kierownik Oddziału Diagnostyczno-Leczniczego
lek. Michał Latos
lek. Michał Starmach

 

REHABILITACJA

czytaj więcej +

MIAŻDŻYCA ZAROSTOWA TĘTNIC OBWODOWYCH (PAD).

Wprowadzenie

Miażdżyca zarostowa tętnic obwodowych jest dość częstą chorobą przewlekłą o postępującym przebiegu i poważnych powikłaniach. Istotą schorzenia jest stopniowe ograniczanie światła przepływu w tętnicach doprowadzających krew do tkanek kończyn dolnych, rzadziej górnych. Zmniejszanie się ilości napływającej krwi niesie ze sobą ograniczanie dowozu tlenu i substancji odżywczych dla tkanek. Schorzenie to, w miarę postępu procesu starzenia się społeczeństw, będzie najpewniej odgrywać coraz większą społeczną i ekonomiczną rolę.

Przyczyny

Do zasadniczych przyczyn wystąpienia schorzenia należy zaliczyć palenie tytoniu, zaburzenia gospodarki lipidowej (hipercholesterolemia) oraz cukrzycę. Wpływ na nie ma również nieskutecznie leczone nadciśnienie tętnicze i stacjonarny tryb życia.

Objawy

Wynikają z ograniczonego napływu krwi do tkanek miękkich. Do najczęstszych można zaliczyć chromanie przestankowe czyli powysiłkowy ból mięśni, ustepujący po odpoczynku. W przypadku przewlekłego niedokrwienia kończyn dolnych objaw ten jest mierzony dystansem spokojnego marszu po przejściu, którego pojawiają się dolegliwości ze strony łydek. U pacjentów z miażdżycą obserwuje się również utratę owłosienia, uczucie ziębnięcia oraz w skrajnych postaciach choroby niegojące się rany.

Diagnoza

Uzasadnione podejrzenie choroby można wysnuć już po kontroli obecności tętna na kończynach oraz pomiarze wskaźnika kostka-ramię (ABI). Potwierdzeniu i doprecyzowaniu  rozpoznania służą badania obrazowe takie jak USG, angiografia konwencjonalna czy też angiografia  metodą tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego.

Leczenie

Jest wielokierunkowe i składa się ze zwalczania czynników ryzyka (rzucenie palenia, leczenie hiperlipidemii, nadciśnienia tętniczego oraz cukrzycy),  stosowania leków antyagregacyjnych (leki przeciwpłytkowe) i poszerzających łożysko naczyniowe oraz wdrożenia nadzorowanych programów treningowych. Pacjenci oporni na leczenie zachowawcze, z dystansem chromania uniemożliwiającym zwykłe codzienne funkcjonowanie oraz zagrożeni utratą kończyny kwalifikowani są do leczenia inwazyjnego. Klasyczne zabiegi chirurgiczne polegają na mechanicznym udrażnianiu zwężonych lub niedrożnych tętnic lub wszczepianiu pomostów omijających. Dzięki rozwojowi technik małoinwazyjnych aktualnie dominującą rolę pełnią zabiegi przezskórne tj. udrażnianie, plastyka balonowa i implantacja stentów naczyniowych.

Rodzaj operacji

Podczas wewnątrznaczyniowego udrażniania tętnic, przy użyciu zróżnicowanych cewników oraz prowadników, dąży się do sforsowania zmiany miażdżycowej. Można to robić z różnych dostępów (najczęstszym jest z nakłucia tętnicy udowej) oraz w różnych kierunkach. Następnie, po wykonaniu wstępnej plastyki balonem wysokociśnieniowym (do kilkunastu atmosfer), w miejsce niedrożności wszczepiany jest stent naczyniowy. Takie postępowanie powinno długoterminowo zapewnić efekt zabiegu tj. utrzymać drożność chorego naczynia.

Okres pooperacyjny

Pacjenci z reguły wypisywani są do domu nazajutrz po zabiegu z zaleceniem przyjmowania odpowiednich leków, zmiany trybu życia oraz kontroli w Poradni Chorób Naczyń.

 

 

 

czytaj więcej +

Copyright 2018 - Bonifratrzy - Zakon Szpitalny św. Jana Bożego

realizacja: velummarketing.pl
do góry

Pin It on Pinterest