{"id":3213,"date":"2020-01-21T09:53:53","date_gmt":"2020-01-21T08:53:53","guid":{"rendered":"https:\/\/bonifratrzy.pl\/klasztor-warszawa-sapiezynska\/?page_id=3213"},"modified":"2020-01-21T09:53:53","modified_gmt":"2020-01-21T08:53:53","slug":"debora-dab-placzu","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/bonifratrzy.pl\/klasztor-warszawa-sapiezynska\/duszpasterstwo\/katecheza-1\/debora-dab-placzu\/","title":{"rendered":"Debora: D\u0104B P\u0141ACZU"},"content":{"rendered":"

Niechlubna dla rodziny Jakuba rze\u017a Sychemit\u00f3w szybko dotar\u0142a do plemion zamieszka\u0142ych w tych okolicach. Patriarcha dobrze wiedzia\u0142, \u017ce d\u0142ugo tu nie b\u0119dzie mieszka\u0142. Zemsta braci za zha\u0144bienie ich siostry Diny na pewno zrodzi nienawistny odwet. I wtedy przem\u00f3wi\u0142 B\u00f3g do Jakuba: \u00abId\u017a do Betel i tam zamieszkaj. Wznie\u015b te\u017c tam o\u0142tarz Bogu, kt\u00f3ry ci si\u0119 ukaza\u0142, gdy ucieka\u0142e\u015b przed twym bratem Ezawem\u00bb<\/em> (Rdz 35, 1). Dlatego poleci\u0142 on swoim domownikom: \u00abUsu\u0144cie spo\u015br\u00f3d was wizerunki obcych bog\u00f3w, jakie macie; oczy\u015b\u0107cie si\u0119 i zmie\u0144cie szaty. P\u00f3jdziemy bowiem do Betel i tam zbuduj\u0119 o\u0142tarz Bogu, kt\u00f3ry wys\u0142ucha\u0142 mnie w czasie mej niedoli i wspomaga\u0142 mnie gdziekolwiek by\u0142em\u00bb<\/em> (Rdz 35, 2-4). Rodzina i s\u0142udzy oddali mu wi\u0119c podobizny bog\u00f3w oraz kolczyki, jakie nosili w uszach, aby je zakopa\u0107 pod terebintem, w pobli\u017cu Sychem. Gdy wyruszyli w drog\u0119, to nikt nie \u015bciga\u0142 ich z okolicznych miast, bowiem pad\u0142 na nich wielki strach. Jakub przyby\u0142 do Luz w Kanaanie czyli Betel. Zbudowa\u0142 tam o\u0142tarz Panu, nazywaj\u0105c to miejsce El-Betel (zob. Rdz 35, 7-8).<\/p>\n

D\u0105b P\u0142aczu<\/strong><\/p>\n

W\u0142a\u015bnie Wtedy to zmar\u0142a Debora, piastunka Rebeki, <\/em>i pochowano j\u0105 w pobli\u017cu Betel pod terebintem, kt\u00f3ry dlatego otrzyma\u0142 nazw\u0119 Terebint P\u0142aczu<\/em> (Rdz 35, 8). Jakub w\u00f3wczas by\u0142 pogr\u0105\u017cony w wielkim \u017calu, z powodu \u015bmierci tej ma\u0142o znanej kobiety. Pogrzeb jest ostatnim momentem na ziemi ka\u017cdego cz\u0142owieka. Mo\u017cna by\u0142oby powiedzie\u0107, \u017ce w tek\u015bcie chodzi\u0142o o jedn\u0105 star\u0105 niewiast\u0119, o kt\u00f3rej w\u0142a\u015bciwie niewiele si\u0119 wie. Jednak trzeba si\u0119 zastanowi\u0107, zw\u0142aszcza nad tym, dlaczego podkre\u015bla si\u0119 to wydarzenie. W Biblii wyst\u0119puje du\u017co wa\u017cniejszych os\u00f3b ni\u017c ona, a jednak nic nie s\u0142yszy si\u0119 o ich \u015bmierci i poch\u00f3wku. Dlaczego wi\u0119c Pismo \u015awi\u0119te podkre\u015bla \u015bmier\u0107 i pogrzeb w\u0142a\u015bnie tej piastunki? Jest to bardzo zagadkowe i nie mo\u017cna oprze\u0107 si\u0119 wra\u017ceniu, \u017ce ta kobieta musia\u0142a zajmowa\u0107 bardzo wa\u017cne miejsce w \u017cyciu Jakubowej rodziny i nie bez przyczyny Biblia j\u0105 wspomina. Poprzez jej \u017cycie B\u00f3g chce powiedzie\u0107 co\u015b bardzo wa\u017cnego.<\/p>\n

By\u0142a tylko s\u0142u\u017cebnic\u0105, w\u0142a\u015bciwie niewolnic\u0105, maj\u0105tkiem, kt\u00f3ry zamo\u017cniejsze rodziny przekazywa\u0142y swoim c\u00f3rkom jako dar weselny. Obok innych powinno\u015bci mia\u0142a tak\u017ce zadanie wychowywania dzieci swojej pani. W owym czasie by\u0142o wiele takich piastunek, kt\u00f3re umar\u0142y i s\u0142uch po nich zagin\u0105\u0142. O Deborze za\u015b pami\u0119tano. Musia\u0142a wi\u0119c zajmowa\u0107 wa\u017cne miejsce w dziejach zbawienia. Po jej \u015bmierci, na pogrzebie, p\u0142akano \u2013 nie bez przyczyny ten szczeg\u00f3\u0142 autor natchniony zapisa\u0142 w Biblii. By\u0142a wa\u017cn\u0105 osobowo\u015bci\u0105, kt\u00f3ra dla rodziny wiele znaczy\u0142a. Jej odej\u015bcie pozostawi\u0142o odczuwaln\u0105 ran\u0119, nie \u017cy\u0142a na darmo. Postawiono jej pomnik.<\/p>\n

Cz\u0142owiek darem<\/strong><\/p>\n

Zna si\u0119 przecie\u017c ludzi, nad kt\u00f3rymi nikt nie p\u0142acze. Przeciwnie, ich odej\u015bcie oznacza pewn\u0105 ulg\u0119 dla tych, kt\u00f3rzy zostali. Gdyby wtedy p\u0142akali, byliby ob\u0142udnikami, chocia\u017c i takie komedie czyni si\u0119 podczas pogrzeb\u00f3w. Ka\u017cdy cz\u0142owiek swoim \u017cyciem wystawia sobie pomnik, wielu starych ludzi staje si\u0119 ci\u0119\u017carem, i to nie tylko dla siebie, ale i dla swojego otoczenia. Debora jednak nim nie by\u0142a. Chocia\u017c, nie b\u0119d\u0105c \u017con\u0105 i matk\u0105, w\u0142a\u015bciwie nie maj\u0105c nikogo bliskiego, by\u0142a tylko piastunk\u0105 i niewolnic\u0105, a jednak wa\u017cn\u0105 i drog\u0105 osob\u0105. \u017bycie tej kobiety uczy, \u017ce istnienie cz\u0142owieka nie jest daremne czy nie potrzebne, gdy nie ma si\u0119 w\u0142asnej rodziny.\u00a0 Bo nawet wtedy mo\u017cna by\u0107 tak\u0105 osoba, po kt\u00f3rej b\u0119d\u0105 p\u0142aka\u0107 inni. Jakub by\u0142 wielki, ale ile z tej chwa\u0142y, kt\u00f3r\u0105 odbiera\u0142, powinno si\u0119 przypisa\u0107 tej kobiecie, kt\u00f3ra wychowywa\u0142a jego i Rachel\u0119? \u017by\u0142a d\u0142ugo, pochowano j\u0105 pod pewnym terebintem, kt\u00f3ry nazwano Allon-Bachut<\/em> \u2013 D\u0105b P\u0142aczu<\/em>. Nale\u017cy wi\u0119c tak \u017cy\u0107, aby po \u015bmierci takiego cz\u0142owieka ludzie p\u0142akali, czerpi\u0105c si\u0142\u0119 do nawr\u00f3cenia i jeszcze wi\u0119kszego oddania si\u0119 Panu. Jednym z najwi\u0119kszych dar\u00f3w dla cz\u0142owieka na ziemi jest drugi cz\u0142owiek, zw\u0142aszcza szlachetna kobieta, tak jak Debora, kt\u00f3ra sta\u0142a si\u0119 rado\u015bci\u0105 dla innych. Jej imi\u0119 oznacza dos\u0142ownie: pszczo\u0142a<\/em>. Sens tego s\u0142owa oddaje jej natur\u0119 \u2013 by\u0142a pracowit\u0105, po\u017cyteczn\u0105 pszczo\u0142\u0105 dla bliskich. Takie niewiasty \u2013 to jeden z najwi\u0119kszych skarb\u00f3w Ko\u015bcio\u0142a i narodu, kt\u00f3rego nie da si\u0119 niczym innym zast\u0105pi\u0107.<\/p>\n

Gr\u00f3b pod Sychem <\/strong><\/p>\n

Na pocz\u0105tku 35 rozdzia\u0142u Ksi\u0119gi Rodzaju, m\u00f3wi si\u0119 o dw\u00f3ch d\u0119bach. Jeden r\u00f3s\u0142 niedaleko Sychem, a drugi w pobli\u017cu Betel. Pod obydwoma wykopano groby i w pami\u0119ci narodu izraelskiego zajmuj\u0105 poczesne miejsce. Pod d\u0119bem ko\u0142o Sychem odby\u0142 si\u0119 szczeg\u00f3lny pogrzeb, gdy\u017c w nim pochowano bo\u017cki, drogie klejnoty i modne szaty. Uczestnik\u00f3w pogrzebu by\u0142o wielu, ale nie p\u0142akali, wr\u0119cz przeciwnie, cieszyli si\u0119, \u017ce mogli te rzeczy w nim z\u0142o\u017cy\u0107. Ten pogrzeb, po cz\u0119\u015bci wi\u0105za\u0142 si\u0119 z wcze\u015bniejszym gniewem Jakuba, kt\u00f3ry wypomina\u0142 Labanowi podejrzewanie go o nieuczciwo\u015b\u0107 (zob. Rdz 31). Nie by\u0142o to najpi\u0119kniejsze zachowanie si\u0119 zi\u0119cia wobec te\u015bcia. Jakub si\u0119 myli\u0142, poniewa\u017c ok\u0142ama\u0142a go jego \u017cona Rachela. To ona zabra\u0142a swemu ojcu pos\u0105\u017cki b\u00f3stw opieku\u0144czych, o kt\u00f3rych kradzie\u017c oskar\u017cy\u0142 on Jakuba.[1]<\/a>\u00a0 Teraz ju\u017c wie, \u017ce w jego domu ukrywaj\u0105 si\u0119 cudzy bogowie. I dzieci przynios\u0142y nie tylko bo\u017cki, ale jeszcze klejnoty i modne ubrania. Dzieci s\u0105 ochotne da\u0107 wi\u0119cej, ni\u017c si\u0119 od nich \u017c\u0105da. Daj\u0105 wszystko, co by\u0142o im dot\u0105d tak mi\u0142e, aby spe\u0142ni\u0107 pro\u015bb\u0119 ojca.<\/p>\n

Ma on wi\u0119c autorytet, kt\u00f3ry niedawno straci\u0142 w trudnej rozmowie z synami w spawie upokorzenia ich siostry Diny. (zob. Rdz 34, 30-31). Przedtem karci\u0142 swoich syn\u00f3w, ale ci nie przyjmowali jego s\u0142\u00f3w, a teraz go s\u0142uchaj\u0105. Jak si\u0119 to sta\u0142o? Odbudowa\u0142 go duchem prawdziwej pokuty, widz\u0105c w zachowaniu swoich syn\u00f3w tak\u017ce swoj\u0105 win\u0119. Rodzice powinni posiada\u0107 autorytet w oczach swoich dzieci, a je\u015bli go strac\u0105, to tylko przez nawr\u00f3cenie znowu mog\u0105 go odzyska\u0107. Jakub do\u015bwiadczy\u0142 znacz\u0105cej zmiany w swoim my\u015bleniu. Wydaje si\u0119, \u017ce sta\u0142o si\u0119 to pod wp\u0142ywem i z pomoc\u0105 tej starej Debory. M\u0119\u017cowie i ojcowie zaj\u0119ci r\u00f3\u017cnymi obowi\u0105zkami,\u00a0 nie zawsze maj\u0105 otwarte oczy i uszy na to, co dzieje si\u0119 w ich domu. R\u00f3\u017cne sprawy uchodz\u0105 uwadze, a nie powinno si\u0119 to zdarza\u0107. Jest mo\u017cliwe, \u017ce w\u0142a\u015bnie ona zwr\u00f3ci\u0142a uwag\u0119 Jakuba na te nieporz\u0105dki i zach\u0119ci\u0142a go do tego przedziwnego pogrzebu.<\/p>\n

Gr\u00f3b pod Betel<\/strong><\/p>\n

Drugi za\u015b gr\u00f3b, ko\u0142o Betel, by\u0142 miejscem zadumy i refleksji, wspomnie\u0144 i modlitwy. W\u0119druj\u0105c do ziemi ojc\u00f3w nadszed\u0142 te\u017c czas odej\u015bcia Debory. W rodzinie jest znowu pogrzeb, te\u017c pod d\u0119bem, ale tym razem w smutku i \u017calu. Je\u015bli na to wydarzenie patrzyli jacy\u015b obcy ludzie, z pewno\u015bci\u0105 m\u00f3wili, \u017ce chowaj\u0105 tu jak\u0105\u015b dobr\u0105 osob\u0119, i dlatego p\u0142acz\u0105. By\u0142a ona duchow\u0105 przyjaci\u00f3\u0142k\u0105 matki Rebeki, poniewa\u017c mog\u0142a na niej zawsze polega\u0107. Przez ostatnie lata spe\u0142nia\u0142a w jej domu wa\u017cne zadanie \u2013 wychowywa\u0142a jej ch\u0142opc\u00f3w. Towarzyszy\u0107 im, ale jak? Jest to trudne wezwanie, wiele kobiet nie potrafi tego dobrze wykona\u0107. A powinny, gdy\u017c to jest ich powo\u0142anie. Ka\u017cda matka jako wprawny teolog dzieli si\u0119 ze swoimi dzie\u0107mi \u015bwiat\u0142em \u017cycia. Maj\u0105c zdrowy instynkt, kt\u00f3ry jej podpowiada, co jest dobre a co z\u0142e, nie raz pod tym wzgl\u0119dem przewy\u017csza wielu m\u0119\u017cczyzn.<\/p>\n

Jezus upomina\u0142 lamentuj\u0105ce niewiasty jerozolimskie, poniewa\u017c nie p\u0142aka\u0142y nad sob\u0105 i swoimi dzie\u0107mi. Jakub i jego rodzina nie byli tak\u017ce z natury \u0142atwi w wychowywaniu, dlatego Debora musia\u0142a by\u0107 bardzo m\u0105dr\u0105 i dobr\u0105 wychowawczyni\u0105. Gdzie bowiem tacy synowie wyrastaj\u0105, tam musz\u0105 by\u0107 i pi\u0119kne niewiasty, kt\u00f3re w tym ogr\u00f3dku wiele pe\u0142\u0142y i sadzi\u0142y. Zapewne nie pope\u0142ni si\u0119 b\u0142\u0119du, twierdz\u0105c: przedwcze\u015bnie zmar\u0142a matka. Wszyscy dobrzy rodzice, tak\u017ce i po swojej \u015bmierci, maj\u0105 dobroczynny wp\u0142yw na swoje dzieci, kt\u00f3re niekiedy dopiero nad ich grobem u\u015bwiadamiaj\u0105 sobie, kogo mia\u0142y i zarazem straci\u0142y.[2]<\/a> Duch \u015awi\u0119ty przez \u017cycie Debory chce te\u017c umacnia\u0107 zw\u0142aszcza te kobiety, kt\u00f3re zosta\u0142y samotne. Jest ona wielka i pi\u0119kna, gdy\u017c znalaz\u0142a wyj\u015bcie z tej ludzkiej biedy. Jej \u017cycie nie by\u0142o lekkie, jednak ona nie sta\u0142a si\u0119 zgnu\u015bnia\u0142\u0105 i pust\u0105 kobiet\u0105. Przeciwnie, swoj\u0105 codzienno\u015b\u0107 nape\u0142ni\u0142a bogat\u0105 tre\u015bci\u0105. Kto ma Pana, ten ma wszystko, taki cz\u0142owiek nie mo\u017ce zagubi\u0107 sensu swego \u017cycia. To chcia\u0142a powiedzie\u0107 jeszcze i zza swojego grobu Debora.<\/p>\n

Debora wzorem<\/strong><\/p>\n

Swoim przyk\u0142adem \u017cycia m\u00f3wi te\u017c do ludzi m\u0142odych, kt\u00f3rzy maj\u0105 ogromne mo\u017cliwo\u015bci rozwoju. M\u0142odo\u015b\u0107 to czas uczenia si\u0119 mi\u0142o\u015bci. Kto chce, aby jego gr\u00f3b sta\u0142 si\u0119 \u201eD\u0119bem P\u0142aczu\u201d, musi ju\u017c w m\u0142odo\u015bci prosi\u0107 Ducha \u015awi\u0119tego, aby go kszta\u0142towa\u0142 i prowadzi\u0142. Pewne niemieckie przys\u0142owie m\u00f3wi, \u017ce kto sta\u0142 si\u0119 cierniem, ten ostrym by\u0142 ju\u017c w m\u0142odo\u015bci. Na m\u0142od\u0105 osob\u0119 mo\u017cna wp\u0142ywa\u0107, pozyska\u0107 j\u0105 do wielkich rzeczy. Od starszych os\u00f3b ju\u017c wiele oczekiwa\u0107 si\u0119 nie da. Pewien kaznodzieja ameryka\u0144ski m\u00f3wi\u0142, \u017ce m\u0142oda generacja jest bardzo krytyczna wobec molocha techniki, wiedzy i dolara, i dlatego daje nadziej\u0119. Teolog Maurice Zundel napisa\u0142 w \u017cywocie Jezusa Chrystusa: Czym w\u0142a\u015bciwie jestem, to jest wynik dziej\u00f3w mojego \u017cycia<\/em>. Jeszcze nigdy nie przysz\u0142a na ziemi\u0119 doskona\u0142a Debora. Wszyscy ludzie, kt\u00f3rzy stali si\u0119 b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwem, przechodzili przez piec oczyszcze\u0144. Pszczo\u0142y s\u0105 ma\u0142ymi owadami, ale bardzo pracowitymi. Takimi ma by\u0107 r\u00f3wnie\u017c ka\u017cdy cz\u0142owiek. Nie uzdolnienia, ale wysi\u0142ek i sumienno\u015b\u0107 s\u0105 najwy\u017cszymi warto\u015bciami \u017cycia. Pszczo\u0142y jednak s\u0105 bardzo \u201erozumne\u201d, kiedy z truj\u0105cych kwiat\u00f3w wybieraj\u0105 tylko po\u017cyteczny mi\u00f3d. Tak\u0105 pszczo\u0142\u0105 by\u0142a r\u00f3wnie\u017c Debora.<\/p>\n

Wiadomo, \u017ce cz\u0142owiek jest stworzeniem sk\u0142onnym do sprzeciwu, a zw\u0142aszcza w m\u0142odo\u015bci. Nie ma jednak innej drogi, jak tylko upokorzy\u0107 si\u0119 pod mocn\u0105 r\u0119k\u0105 Boga, aby m\u00f3g\u0142 On z czasem wywy\u017cszy\u0107 kogo\u015b tak, jak b\u0142ogos\u0142awi\u0142 star\u0105 Debor\u0119. Cz\u0142owiek jest tutaj na ziemi nie tylko dla siebie, ale g\u0142\u00f3wnie dla drugich. Takimi maj\u0105 by\u0107 wszyscy ludzie, aby pozostawi\u0107 po sobie pomnik \u2013 \u201eD\u0105b P\u0142aczu\u201d.<\/p>\n

[1]<\/a> Ojciec rodziny wspomina w\u0142asny dom, w kt\u00f3rym nie mo\u017cna by\u0142o mie\u0107 cudzych bog\u00f3w, gdy\u017c jego matka by\u0142a detektywem i wszystko dostrzeg\u0142a. R\u00f3wnie\u017c, podobna sytuacja zdarzy\u0142a si\u0119 w jego w\u0142asnej rodzinie, gdy przez przypadek znalaz\u0142 on tabakierk\u0119 w kieszeni syna. Przera\u017cony powiedzia\u0142: cudzy bogowie mieszkaj\u0105 w naszym domu, a ja o tym nie wiedzia\u0142em<\/em>. To nie by\u0142a tylko wina tego ch\u0142opca, ale te\u017c i rodzic\u00f3w. I wtedy odby\u0142 si\u0119 w ich domu tak\u017ce taki pogrzeb, kt\u00f3ry sta\u0142 si\u0119 dla wszystkich \u201epami\u0119tnym d\u0119bem\u201d. Pochowali cudzych bog\u00f3w \u2013 tabakierk\u0119, kt\u00f3ra ju\u017c nigdy do nich nie wr\u00f3ci\u0142a.<\/p>\n

[2]<\/a> W rodzinie pewnego kap\u0142ana siostrze\u0144ca wychowywa\u0142a jego matka. Ten wnuk przysparza\u0142 jej wiele k\u0142opot\u00f3w. Nieraz przed synem na niego narzeka\u0142a. A kiedy nieoczekiwanie umar\u0142a, na jej pogrzebie wszyscy p\u0142akali. Wtedy stryjek siostrze\u0144cowi: Wszyscy wiele stracili\u015bmy, ale ty najbardziej<\/em>. Po wielu latach siostrzeniec opowiada\u0142: Kilka razy mia\u0142em pokus\u0119, by \u017cy\u0107 inaczej, wed\u0142ug ducha \u015bwiata, ale moja babka i tam w grobie czuwa\u0142a nade mn\u0105<\/em>. W tej jego wypowiedzi mo\u017cna by\u0142o poczu\u0107 powiew ducha spod D\u0119bu P\u0142aczu.<\/p>\n

 <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Niechlubna dla rodziny Jakuba rze\u017a Sychemit\u00f3w szybko dotar\u0142a do plemion zamieszka\u0142ych w tych okolicach. Patriarcha dobrze wiedzia\u0142, \u017ce d\u0142ugo tu nie b\u0119dzie mieszka\u0142. Zemsta braci za zha\u0144bienie ich siostry Diny na pewno zrodzi nienawistny odwet. I wtedy przem\u00f3wi\u0142 B\u00f3g do Jakuba: \u00abId\u017a do Betel i tam zamieszkaj. Wznie\u015b te\u017c tam o\u0142tarz Bogu, kt\u00f3ry ci si\u0119 […]<\/p>\n","protected":false},"author":13,"featured_media":0,"parent":2615,"menu_order":22,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/bonifratrzy.pl\/klasztor-warszawa-sapiezynska\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3213"}],"collection":[{"href":"https:\/\/bonifratrzy.pl\/klasztor-warszawa-sapiezynska\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/bonifratrzy.pl\/klasztor-warszawa-sapiezynska\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/bonifratrzy.pl\/klasztor-warszawa-sapiezynska\/wp-json\/wp\/v2\/users\/13"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/bonifratrzy.pl\/klasztor-warszawa-sapiezynska\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3213"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/bonifratrzy.pl\/klasztor-warszawa-sapiezynska\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3213\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3217,"href":"https:\/\/bonifratrzy.pl\/klasztor-warszawa-sapiezynska\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3213\/revisions\/3217"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/bonifratrzy.pl\/klasztor-warszawa-sapiezynska\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/2615"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/bonifratrzy.pl\/klasztor-warszawa-sapiezynska\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3213"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}