{"id":32,"date":"2016-01-17T20:03:00","date_gmt":"2016-01-17T19:03:00","guid":{"rendered":"https:\/\/bonifratrzy.pl\/klasztor-krakow\/?page_id=32"},"modified":"2023-04-28T16:47:12","modified_gmt":"2023-04-28T14:47:12","slug":"zwiedzanie-kosciola","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/bonifratrzy.pl\/klasztor-krakow\/zwiedzanie-kosciola\/","title":{"rendered":"Zwiedzanie Ko\u015bcio\u0142a"},"content":{"rendered":"

\"kosciol_wirtualny_spacer\"<\/a>WIRTUALNE ZWIEDZANIE W NOWEJ ODS\u0141ONIE \u2192 http:\/\/bonifratrow.spacer360.pl<\/a><\/p>\n

Wej\u015bcie do ko\u015bcio\u0142a prowadzi przez p\u00f3\u0142koli\u015bcie zamkni\u0119t\u0105 arkad\u0119, nad kt\u00f3r\u0105 znajduje si\u0119 p\u0142askorze\u017abiony w stiuku, bogato dekorowany, rokokowy kartusz, kontrastuj\u0105cy biel\u0105 z szar\u0105 fasad\u0105. Podtrzymywany jest przez dwa, unosz\u0105ce si\u0119 na ob\u0142oczkach, anio\u0142ki, a przedstawia god\u0142o bonifratr\u00f3w. Arkada zamkni\u0119ta jest kut\u0105 krat\u0105, wykonan\u0105 na pocz. XX w. przez firm\u0119 J\u00f3zefa Goreckiego. Arkada otwiera przedsionek, nad kt\u00f3rego portalem umieszczono dekoracj\u0119 stiukow\u0105, wyobra\u017caj\u0105c\u0105 Tr\u00f3jc\u0119 \u015aw. w otoczeniu g\u0142\u00f3wek anio\u0142k\u00f3w. Na ob\u0142okach siedz\u0105 B\u00f3g Ojciec wsparty o kul\u0119 reprezentuj\u0105c\u0105 \u015bwiat oraz Chrystus trzymaj\u0105cy krzy\u017c. Nad nimi unosi si\u0119 w z\u0142oconych promieniach go\u0142\u0119bica – symbol Ducha \u015awi\u0119tego. Po prawej stronie, na pilastrze wmurowana jest pami\u0105tkowa kula armatnia, na \u015bcianie za\u015b obok\u00a0 drzwi, dwie tablice epitafijne z czarnego marmuru po\u015bwi\u0119cone pami\u0119ci Apolonii Brilskiey (zm.1773 r.) oraz Franciszka Nowakowskiego (zm. 1772 r.).<\/p>\n

Zwiedzanie ko\u015bcio\u0142a zaczynamy od kaplic przy \u015bcianie p\u00f3\u0142nocnej (po lewej stronie od wej\u015bcia).<\/p>\n

Wszystkie kaplice boczne pokryte s\u0105 iluzjonistyczn\u0105 polichromi\u0105. Na sklepieniach tworz\u0105 j\u0105 ornamenty z przeplataj\u0105cych si\u0119 ga\u0142\u0105zek, symetrycznie po obu stronach umieszczonej po\u015brodku rozety. Za\u015b na gurtach sklepienia i arkad malowane en grisaille ornamenty wst\u0119gowe i rozety. W p\u0142ycinach u podstawy sklepie\u0144 s\u0105 podobnie malowane rokokowe wazony z kwiatami i owocami, na przemian z wazonami, pe\u0142nymi barwnych kwiat\u00f3w, kt\u00f3rych uk\u0142adaniem w bukiety bawi\u0105 si\u0119 wdzi\u0119czne, nagie amorki. Na \u015bcianach kaplic iluzjonistycznie malowane o\u0142tarze dwukondygnacyjne, sk\u0142adaj\u0105ce si\u0119 z ustawionej na tle pilastr\u00f3w pary kolumn korynckich. Stoj\u0105 one na coko\u0142ach d\u017awigaj\u0105c belkowanie z naro\u017cnikami segmentowego przycz\u00f3\u0142ka. Mi\u0119dzy nimi znajduje si\u0119 zwie\u0144czenie o lekko wgi\u0119tych bokach uj\u0119tych dzwoneczkami i falistym gzymsie spi\u0119tym muszl\u0105. Tworzy ono drug\u0105 kondygnacj\u0119. W zwie\u0144czeniu owalny obraz w dekoracyjnym obramieniu, na\u015bladuj\u0105cym ram\u0119 obrazu, z motywem dzwonk\u00f3w. O\u0142tarze, identyczne we wszystkich kaplicach, r\u00f3\u017cni\u0105 si\u0119 tylko obrazami umieszczonymi w nastawie i zwie\u0144czeniu. Podobnie identyczne s\u0105 pseudorokokowe mensy o\u0142tarzy, wykonane wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie.<\/p>\n

Kaplica \u015awi\u0119tej Heleny<\/strong><\/h4>\n

\"\u015bw.W o\u0142tarzu umieszczono obraz\u00a0\u015bw. Heleny, zapewne z 2. po\u0142owy XVIII w. Obraz przedstawia \u015bwi\u0119t\u0105 w ca\u0142ej postaci, w stroju cesarskim, z koron\u0105 na g\u0142owie. Rozchylony p\u0142aszcz podbity gronostajami, z szerokim gronostajowym ko\u0142nierzem, ukazuje sukni\u0119 w kolorze r\u00f3\u017cowym, kt\u00f3ry dominuje w obrazie. \u015awi\u0119ta trzyma odnaleziony przez siebie Krzy\u017c, na kt\u00f3rym poni\u00f3s\u0142 \u015bmier\u0107 Jezus. W tym aspekcie jest przede wszystkim narz\u0119dziem M\u0119ki Pa\u0144skiej, ale symbolizuje te\u017c drzewo \u017cycia oraz zmartwychwstanie. W zwie\u0144czeniu o\u0142tarza wizerunek \u015bw. Jana Nepomucena, kt\u00f3ry kontempluje trzymany w r\u0119ku krucyfiks. Na filarze widzimy tablic\u0119 z jasnego marmuru, ze z\u0142otym tekstem w j\u0119zyku \u0142aci\u0144skim informuj\u0105c\u0105, \u017ce 12 listopada 1758 r. biskup Franciszek Potka\u0144ski, sufragan krakowski, po\u015bwi\u0119ci\u0142 o\u0142tarz \u015bw. Kajetana i relikwie tam si\u0119 znajduj\u0105ce: \u015bw. Teodora i \u015bw. Blandy. Je\u015bli kto\u015b z wiernych, w dniu po\u015bwi\u0119cenia, w trzeci\u0105 niedziel\u0119 listopada nawiedzi ten o\u0142tarz, otrzyma 40 dni odpustu.<\/p>\n

Kaplica \u015awi\u0119tej Rodziny<\/strong><\/h4>\n

W o\u0142tarzu umieszczono obraz \u015aw. Rodziny z 3. \u0107wierci XVIII w. Widzimy wi\u0119c – inaczej ni\u017c zazwyczaj – \u015bw. J\u00f3zefa trzymaj\u0105cego Dzieci\u0105tko, kt\u00f3re bawi si\u0119, szarpi\u0105c mu brod\u0119 i Mari\u0119, podtrzymuj\u0105c\u0105 dziecku g\u0142\u00f3wk\u0119. U ich st\u00f3p przysiad\u0142 na ob\u0142oczku anio\u0142ek, trzymaj\u0105c ksi\u0105\u017ck\u0119, atrybut Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny. Przed nim le\u017cy kwiat bia\u0142ej lilii, symbol czysto\u015bci i niepokalanego pocz\u0119cia Bo\u017cej Rodzicielki. \u015awi\u0119ta Rodzina przedstawiona jest we wn\u0119trzu, czego mo\u017cemy si\u0119 domy\u015bla\u0107 widz\u0105c okno i poprzez nie li\u015bciaste drzewa. Bo wszystko przes\u0142oni\u0119te jest k\u0142\u0119bi\u0105cymi si\u0119 ob\u0142okami, nawet bohaterowie sceny zdaj\u0105 si\u0119 unosi\u0107, co zosta\u0142o uzyskane dzi\u0119ki spiralnej kompozycji. To niebieski spektakl, ukazany zza odsuni\u0119tej kotary, kt\u00f3rej draperie widoczne s\u0105 z lewej strony. Zza niej bij\u0105 promienie \u015bwiat\u0142a roz\u015bwietlaj\u0105ce scen\u0119, niby teatralnym reflektorem. Z\u0142otym blaskiem rozja\u015bniaj\u0105 chmury, ukazuj\u0105c skrzydlate putta w g\u00f3rze.W zwie\u0144czeniu o\u0142tarza przedstawienie \u015bw. Katarzyny Alekandryjskiej (z atrybutem: ko\u0142em, na kt\u00f3rym by\u0142a \u0142amana). \u015awi\u0119ta ta jest jedn\u0105 z patronek trynitarzy. Na wsporniku przy filarze ustawiona wsp\u00f3\u0142czesna figura \u015awi\u0119tego J\u00f3zefa z Dzieci\u0105tkiem.<\/p>\n

Kaplica Matki Boskiej <\/strong><\/h4>\n

\"\"W nastawie o\u0142tarza malowany na tynku zielony baldachim z dekoracyjnym lambrekinem i ozdobnym z\u0142otym zwie\u0144czeniem. Podwieszone na boki kotary, przewi\u0105zane z\u0142otym sznurem, ukazuj\u0105 brunatno-fioletow\u0105 podszewk\u0119, kt\u00f3ra jest t\u0142em dla zawieszonego w o\u0142tarzu obrazu Matki Boskiej z Dzieci\u0105tkiem. Obraz, mocno p\u00f3\u017aniej przemalowany, zosta\u0142 ofiarowany przez Helen\u0119 z Potockich Morsztynow\u0105, wojewodzin\u0119 inflanck\u0105. Posiada sukienk\u0119 zrobion\u0105 z papier-m\u00e2ch\u00e9, wyt\u0142aczan\u0105 i malowan\u0105 w kwiaty. Jest ona z pewno\u015bci\u0105 dzie\u0142em przeci\u0119tnego rzemie\u015blnika i prezentuje bardziej dewocj\u0119 ni\u017c poziom artystyczny, ma jednak\u017ce swojego rodzaju ludowo-sarmacki wdzi\u0119k. W zwie\u0144czeniu o\u0142tarza wizerunek \u015bw. Paw\u0142a (silnie przemalowany) wspieraj\u0105cego si\u0119 lew\u0105 r\u0119k\u0105 na otwartej ksi\u0119dze, w prawej trzymaj\u0105cego miecz. Przy filarze na wsporniku ustawiona wsp\u00f3\u0142czesna figura \u015bw. Antoniego Padewskiego z Dzieci\u0105tkiem. Przej\u015bcie do nast\u0119pnego pomieszczenia ma z prawej strony drzwi prowadz\u0105ce do schod\u00f3w na ambon\u0119, z lewej wn\u0119k\u0119 z malowan\u0105 en grisaille muszl\u0105. We wn\u0119ce umieszczona jest rze\u017aba z 1943 r. sygnowana przez Wojciecha Maciejowskiego. Drewniana, pomalowana jednolitym jasnym kolorem rze\u017aba przedstawia Naj\u015bwi\u0119tsz\u0105 Mari\u0119 Pann\u0119. Pomieszczenie to usytuowane na osi kaplic, prowadzi do zakrystii. Zawieszono tutaj dwa obrazy. Pierwszy, namalowany w 1982 r. przez A. Suzina, przedstawiaj\u0105cy \u015bw. Ryszarda Pampuri. Drugi obraz, pochodz\u0105cy z XVII w. wyobra\u017ca\u00a0\u015bw. Urszul\u0119.\u00a0 Obraz ten jest cenn\u0105 pami\u0105tk\u0105 dla bonifratr\u00f3w, albowiem pochodzi z ich pierwszego krakowskiego ko\u015bcio\u0142a. Zwykle \u015bw. Urszula przedstawiana jest w kr\u00f3lewskim p\u0142aszczu, pod kt\u00f3rym skrywa swe towarzyszki m\u0119cze\u0144stwa, ze sztandarem w jednej i strza\u0142ami w drugiej r\u0119ce. Tak te\u017c przedstawiona jest na omawianym obrazie. Nie os\u0142ania jednak nikogo p\u0142aszczem, natomiast w tle wida\u0107 fale morza i unosz\u0105ce si\u0119 na nich statki. Nad g\u0142ow\u0105 \u015bwi\u0119tej unosi si\u0119 anio\u0142, trzymaj\u0105cy palm\u0119 m\u0119cze\u0144sk\u0105. Pod \u015bcian\u0105 stoj\u0105 stalle z po\u0142owy XX w. Ich przedpiersia dekorowane s\u0105 malowan\u0105 imitacj\u0105 intarsji w stylu regencji. Opisywane pomieszczenie nakryte jest owaln\u0105 kopu\u0142\u0105. Polichromia kopu\u0142y przedstawia symboliczne wyobra\u017cenie \u201ePietas” (Mi\u0142osierdzia) w postaci kobiety, unosz\u0105cej si\u0119 w\u015br\u00f3d ob\u0142ok\u00f3w, z rozwianym nad g\u0142ow\u0105 p\u0142aszczem. W prawej r\u0119ce, wspartej o kapitel kolumny, trzyma szkatu\u0142k\u0119, w lewej trybularz w kszta\u0142cie ku-li. Kadzielnica jest symbolem pobo\u017cno\u015bci i ofiary b\u0142agalnej, ale te\u017c nadziei i nieustannej modlitwy, umacniaj\u0105cej w wierze. Zamkni\u0119ta szkatu\u0142ka mo\u017ce oznacza\u0107 oszcz\u0119dno\u015b\u0107. Wyobra\u017cenie \u201ePietas”, odnosi si\u0119 zar\u00f3wno do podstawy dzia\u0142alno\u015bci zakonu – p\u0142yn\u0105cego z g\u0142\u0119bokiej wiary mi\u0142osierdzia wobec bli\u017anich – jak i do cn\u00f3t wymaganych od zakonnik\u00f3w w ich dziele. Obramienie fresku tworz\u0105 ornamenty sk\u0142adaj\u0105ce si\u0119 z ro\u015blin i muszli. W g\u00f3rnej cz\u0119\u015bci \u015bcian umieszczono okna – dwa autentyczne, trzecie za\u015b malowane, z bia\u0142\u0105, rozsuni\u0119t\u0105 zas\u0142on\u0105.<\/p>\n

O\u0142tarz g\u0142\u00f3wny<\/strong><\/h4>\n

\"\"Tak dochodzimy do prezbiterium, do okaza\u0142ego o\u0142tarza g\u0142\u00f3wnego, pseudobarokowego, wykonanego przy ko\u0144cu lat 30. i na pocz\u0105tku 40. XX w. Przes\u0142oni\u0142 on wcze\u015bniejszy, malowany iluzjonistycznie na \u015bcianie prezbiterium. Jego zwie\u0144czenie, dochodz\u0105ce do samego sklepienia, widoczne jest zza obecnego o\u0142tarza. Architektoniczna nastawa o\u0142tarza dzieli si\u0119 na dwie kondygnacje. Dolna podzielona jest kolumnami na trzy pola: w \u015brodkowym umieszczono obraz przedstawiaj\u0105cy \u015bw. Jana Bo\u017cego, w bocznych figury \u015bw. Jana Bo\u017cego i \u015bw. Jana Grande. G\u00f3rn\u0105 kondygnacj\u0119 o\u0142tarza tworzy zwie\u0144czenie, na kt\u00f3rym wyobra\u017cono Tr\u00f3jc\u0119 \u015awi\u0119t\u0105, po bokach uj\u0119te jest wielkimi li\u015b\u0107mi akantu, sp\u0142ywaj\u0105cymi niby woluty, na ich skrajach umieszczono figury anio\u0142\u00f3w. Ca\u0142o\u015bci dope\u0142nia pseudorokokowe tabernakulum oraz dwa postumenty z figurami anio\u0142\u00f3w trzymaj\u0105cych \u015bwieczniki, flankuj\u0105ce o\u0142tarz z obu stron. Figury o\u0142tarza rze\u017abione przez Wojciecha Maciejowskiego s\u0105 wyraziste. Maj\u0105 dobre proporcje, s\u0105 \u0142adne i \u017cywe w gestach, a nie przesadne w ruchu. Rze\u017abione du\u017cymi p\u0142aszczyznami, o ostrych kantach, cechuj\u0105 si\u0119 d\u0105\u017ceniem do syntetycznej formy.<\/p>\n

Obraz \u015bw. Jana Bo\u017cego<\/p>\n

\"\"Przedstawia \u015bwi\u0119tego w ca\u0142ej postaci, przykl\u0119kaj\u0105cego, wpatrzonego w trzymany w r\u0119ce krucyfiks. Sfruwaj\u0105cy z niebios anio\u0142 trzyma nad jego g\u0142ow\u0105 koron\u0119 cierniow\u0105 i \u201ep\u00f3\u0142trzeciakrzy\u017c” – symbol przej\u015bcia z poga\u0144stwa na wiar\u0119 chrze\u015bcija\u0144sk\u0105 oraz walki w obronie wiary. Interesuj\u0105ce jest t\u0142o obrazu, \u015bwi\u0119ty znajduje si\u0119 bowiem na brzegu widocznej za nim rzeki. Na jej drugim brzegu wida\u0107 z prawej strony zamek na wysokim, skalistym wzg\u00f3rzu, za\u015b z lewej, w oddali, zamglony kopiec. Architektura zamku jest jakim\u015b odleg\u0142ym echem Wawelu, kopiec natomiast przypomina kopiec Krakusa. Mo\u017cna zatem mniema\u0107, \u017ce obraz powsta\u0142 w jakiej\u015b krakowskiej pracowni. Autor nie usi\u0142owa\u0142 namalowa\u0107 krakowskiego pejza\u017cu, ale niew\u0105tpliwie mia\u0142 go w oczach i st\u0105d jego reminiscencje na obrazie. Ukazanie Jana Bo\u017cego od do\u0142u sprawia, \u017ce jego t\u0142em s\u0105 przede wszystkim chmury, oznaczaj\u0105ce \u015bwi\u0119to\u015b\u0107. Zarazem dodaj\u0105 postaci monumentalno\u015bci, co podkre\u015bla jego heroizm w wype\u0142nianiu swego pos\u0142annictwa. Szaty \u015bwi\u0119tego oraz anio\u0142a przykryte s\u0105 srebrnymi sukienkami z 1 po\u0142. XIX w., za\u015b wieniec cierniowy i krzy\u017c – z\u0142oconymi.<\/p>\n

Warto jeszcze zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119 na rokokowe drewniane \u015bwieczniki o\u0142tarzowe z ok. 1770 r. Sk\u0142adaj\u0105 si\u0119 z wygi\u0119tych, ozdobionych rocaille’ami segment\u00f3w, z rzuconymi na nie ga\u0142\u0105zkami kwiat\u00f3w. Ruchliwa, kapry\u015bna linia \u015bwiecznik\u00f3w, nastrz\u0119piona listkami kwiat\u00f3w, jest charakterystyczna dla stylu rokoka. Po lewej stronie o\u0142tarza wmurowana jest tablica z czarnego marmuru, informuj\u0105ca w j\u0119zyku \u0142aci\u0144skim, \u017ce biskup Stanis\u0142aw Rospond, sufragan krakowski, po\u015bwi\u0119ci\u0142 3 listopada 1940 r. o\u0142tarz i relikwie \u015bwi\u0119-tych: Andrzeja Boboli, Tomasza Cantaure\u0144skiego oraz Jana Bo\u017cego. Ka\u017cdy, kto nawiedzi t\u0119 \u015bwi\u0105tyni\u0119 3 listopada otrzyma 40 dni odpustu wg przepis\u00f3w prawa ko\u015bcielnego. Po obu stronach prezbiterium wisz\u0105 pseudorokokowe gabloty z wotami. Obecny o\u0142tarz posoborowy zosta\u0142 wykonany wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie i dopasowany stylem do ca\u0142o\u015bci wyposa\u017cenia. Z 3. \u0107wierci XVIII w. pochodzi ambona, niestety, mocno przerobiona. Na filarach oddzielaj\u0105cych prezbiterium od nawy zawieszono wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie wykonane herby: bonifratr\u00f3w (na prawym) oraz Ojca \u015bw. Benedykta XVI (na lewym). Na filarze\u00a0 po prawej stronie znajduje si\u0119 tak\u017ce ma\u0142a tabliczka z bia\u0142ego marmuru po\u015bwi\u0119cona pami\u0119ci Henryka \u0141odzia Brodzkiego (1800-1870). Obok zawieszono wizerunek Jezusa Mi\u0142osiernego autorstwa Adolfa Hy\u0142y z 1947 r. – jest to jedna z wersji s\u0142awnego na ca\u0142y \u015bwiat obrazu namalowanego przez tego\u017c artyst\u0119 dla sanktuarium w \u0141agiewnikach.<\/p>\n

Figura Chrystusa Nazare\u0144skiego<\/strong>
\n\"\"Figura Chrystusa Nazare\u0144skiego pochodzi z po\u0142. XVIII w., ale ok. 1940 r. zosta\u0142a gruntownie przerobiona przez W.\u00a0 Maciejowskiego. Ciekawa jest historia rze\u017aby. Ot\u00f3\u017c w\u015br\u00f3d trynitarzy bosych szczeg\u00f3lnego znaczenia nabra\u0142 kult Jezusa Nazare\u0144skiego Wykupionego. Przejawia\u0142 si\u0119 on w czczeniu figur, przedstawiaj\u0105cych Jezusa w ca\u0142ej postaci, z koron\u0105 cierniow\u0105 na g\u0142owie, z r\u0119kami zwi\u0105zanymi sznurem, z trynitarskim szkaplerzem. Takie przedstawienie, zbli\u017cone do typu Ecce Homo, wi\u0105za\u0142o si\u0119 z wydarzeniem, jakie mia\u0142o miejsce w 1682 r., kiedy to trynitarze wykupili z r\u0105k Maur\u00f3w tak\u0105 w\u0142a\u015bnie figur\u0119 procesyjn\u0105, przybrali w szkaplerz i wystawili w swoim ko\u015bciele w Madrycie. Pierwsz\u0105 figur\u0119 Jezusa Nazare\u0144skiego ufundowa\u0142 dla krakowskich trynitarzy Andrzej Rynth. Po konsekracji nowo wzniesionego ko\u015bcio\u0142a, now\u0105 figur\u0119 po\u015bwi\u0119ci\u0142 w Rzymie papie\u017c Klemens XIII. W jej g\u0142owie z\u0142o\u017cono relikwie: Krzy\u017ca \u015awi\u0119tego, b\u0142. W\u0142adys\u0142awa z Gielniowa i \u015bw. J\u00f3zefa Kalasantego. W uroczystej procesji przeniesiono j\u0105 9 czerwca 1759 r. z ko\u015bcio\u0142a misjonarzy na Stradomiu do ko\u015bcio\u0142a trynitarzy i ustawiono w o\u0142tarzu g\u0142\u00f3wnym. W rok p\u00f3\u017aniej powo\u0142ano przy ko\u015bciele Bractwo Jezusa Nazare\u0144skiego.<\/p>\n

\"\"Sp\u00f3jrzmy teraz do g\u00f3ry na sklepienie prezbiterium. Zdobi\u0105cy go fresk przedstawia Niepokalan\u0105 Pann\u0119 Mari\u0119, opieraj\u0105c\u0105 stop\u0119 na p\u00f3\u0142ksi\u0119\u017cycu. W kr\u0119gu sk\u0142\u0119bionych chmur fruwaj\u0105 anio\u0142y, z kt\u00f3rych jeden wznosi nad Jej g\u0142ow\u0119 lili\u0119, symbolizuj\u0105c\u0105 czysto\u015b\u0107 i niepokalane pocz\u0119cie. Natomiast deptanie p\u00f3\u0142ksi\u0119\u017cyca podkre\u015bli\u0107 mia\u0142o triumf chrze\u015bcija\u0144stwa nad islamem. Chmury s\u0105 oczywiste na niebie, ale warto wiedzie\u0107, \u017ce oznaczaj\u0105 one prawd\u0119 i pi\u0119kno, w chmurach objawia si\u0119 bosko\u015b\u0107. Z malowid\u0142em tym wi\u0105\u017ce si\u0119 wyobra\u017cenie Boga Ojca i Ducha \u015awi\u0119tego na \u015bcianie prezbiterium, dzisiaj niewidoczne, zas\u0142oni\u0119te o\u0142tarzem g\u0142\u00f3wnym. Ca\u0142o\u015b\u0107 obramiona jest girland\u0105 kwiatow\u0105, podtrzymywan\u0105 przez dwa anio\u0142y. W naro\u017cnikach za\u015b umieszczono kartusze z wyobra\u017ceniem czterech ewangelist\u00f3w. W ich obramienia wpleciono cyfry, tworz\u0105ce dat\u0119 \u201e1758″, wskazuj\u0105c\u0105 na dat\u0119 wykonania polichromii. Postaci anio\u0142\u00f3w, widziane od do\u0142u, ukazane s\u0105 w rozmaitych pozach. Da\u0142o to malarzowi mo\u017cliwo\u015b\u0107 popisania si\u0119 znajomo\u015bci\u0105 perspektywy, z czego skorzysta\u0142 tworz\u0105c kompozycj\u0119 swobodn\u0105 i lekk\u0105. Ca\u0142o\u015b\u0107 utrzymana jest w jasnej tonacji, jedynie rozwiane szaty anio\u0142\u00f3w w cieniu przyjmuj\u0105 barw\u0119 br\u0105zowo-fioletow\u0105. P\u0142aszcz Marii natomiast ma \u017cywy niebieski kolor, przypisany Naj\u015bwi\u0119tszej Marii Pannie, gdy\u017c oznacza niepokalanie. Odzywa si\u0119 on jeszcze tu i \u00f3wdzie s\u0142abszym tonem, b\u0105d\u017a przyjmuje odcie\u0144 seledynowy.<\/p>\n

Zwiedzimy teraz kaplice przy \u015bcianie po\u0142udniowej, z prawej strony.<\/p>\n

Kaplica Krzy\u017ca \u015awi\u0119tego<\/strong><\/h4>\n

<\/p>\n

Po prawej stronie prezbiterium znajduje si\u0119 pomieszczenie z wn\u0119k\u0105 tworz\u0105c\u0105 niewielk\u0105 kaplic\u0119. O\u0142tarz kamienny ma antepedium polichromowane, z dekoracj\u0105 ro\u015blinn\u0105 w postaci stylizowanej ga\u0142\u0119zi i serca gorej\u0105cego. Nastaw\u0119 tworzy grupa Ukrzy\u017cowania umieszczona na tle malowanych, ciemnych, sk\u0142\u0119bionych chmur, z tarcz\u0105 s\u0142o\u0144ca i cienkim sierpem ksi\u0119\u017cyca po obu stronach krzy\u017ca. Ksi\u0119\u017cyc symbolizuje \u015bmier\u0107, s\u0142o\u0144ce natomiast – zmartwychwstanie. Figury Ukrzy\u017cowanego, Matki Boskiej Bolesnej i \u015bw. Jana Ewangelisty pochodz\u0105 z lat 1630-40. Ekspresyjnie rze\u017abione cia\u0142o Chrystusa pokazuje ogromne cierpienie, wyra\u017cone p\u00f3\u0142przymkni\u0119tymi oczami, otwartymi w j\u0119ku ustami, a tak\u017ce podkow\u0105 przesadnie podkre\u015blonych \u017ceber nad zapad\u0142ym brzuchem. Postacie Matki Boskiej i \u015bw. Jana s\u0105 znacznie spokojniejsze. Pow\u015bci\u0105gliwe gesty oraz u\u0142o\u017cenie ich szat w drobne, pionowe fa\u0142dki, niby kanelowania kolumn, usztywnia je, a pokrycie szat z\u0142otem nieco odrealnia. P\u00f3\u017anobarokowe tabernakulum z 3 \u0107wierci XVIII w. ma form\u0119 szafki uj\u0119tej dekoracyjnymi wolutami, z wygi\u0119tym p\u00f3\u0142koli\u015bcie gzymsikiem i ornamentem rocaille na szczycie. Drzwiczki dekoruje p\u0142askorze\u017aba przedstawiaj\u0105ca Chrystusa w Emaus. Tabernakulum to pochodzi z pierwotnego o\u0142tarza g\u0142\u00f3wnego. Po obu stronach o\u0142tarza zawieszono obrazy. Po lewej wizerunek\u00a0\u015bw. Teresy od Dzieci\u0105tka Jezus, autorstwa Stanis\u0142awa Jakubczyka, malowany ok. 1930 r.\u00a0 Po stronie przeciwnej Chrystus przed Pi\u0142atem, z XVII w. Widzimy na nim um\u0119czonego Chrystusa ze zwi\u0105zanymi r\u0119kami, z narzuconym na ramiona \u00a0czerwonym p\u0142aszczem. Z ty\u0142u widoczna jest g\u0142owa brodatego m\u0119\u017cczyzny w egzotycznym turbanie. Na \u015bcianie przed kaplic\u0105 zawieszono okaza\u0142y obraz z 2. po\u0142. XIX w., w bogatej ramie zwie\u0144czonej kartuszem z herbem bonifratr\u00f3w. Przedstawia on \u015bw. Jana Bo\u017cego, stoj\u0105cego przy chorym. R\u0119k\u0105 wskazuje na Madonn\u0119 z Dzieci\u0105tkiem, ukazuj\u0105c\u0105 si\u0119 w blasku promieni. Scenie asystuj\u0105 dwaj anio\u0142owie, z kt\u00f3rych jeden trzyma koron\u0119 cierniow\u0105, symbol cierpienia. Poni\u017cej obrazu stoj\u0105 stalle, dekorowane podobnie jak stalle naprzeciwko – imitacj\u0105 regencyjnej intarsji. Wn\u0119ka ma marmoryzowane \u015bciany i polichromi\u0119 sklepienia, przedstawiaj\u0105c\u0105 ramy o nieregularnym kszta\u0142cie oraz tonda, mi\u0119dzy kt\u00f3rymi zwisaj\u0105 girlandy kwiat\u00f3w. W \u015brodkowej ramie wyobra\u017cono hierogram Chrystusa, adorowany przez dwie grupy anio\u0142k\u00f3w. Natomiast w okr\u0105g\u0142ych ramach przedstawiono anio\u0142ki, kt\u00f3re trzymaj\u0105: jeden kielich z pokryw\u0105, drugi Veraikon.Podobnie jak symetryczne, wcze\u015bniej opisywane pomieszczenie po lewej stronie ko\u015bcio\u0142a, tak\u017ce i to jest nakryte owaln\u0105 kopu\u0142\u0105, r\u00f3wnie\u017c polichromowan\u0105. Wyobra\u017cono tutaj \u201eDevotio” (Po\u015bwi\u0119cenie) w postaci siedz\u0105cej na chmurze kobiety w antycznej zbroi i he\u0142mie z pi\u00f3ropuszem. Praw\u0105 r\u0119k\u0119 unosi ku niebu ponad Barankiem Apokaliptycznym, kt\u00f3ry le\u017cy na zapiecz\u0119towanej siedmioma piecz\u0119ciami ksi\u0119dze, spoczywaj\u0105cej na postumencie, lew\u0105 za\u015b obejmuje kolumn\u0119, kt\u00f3ra jest atrybutem pasyjnym i odnosi si\u0119 do po\u015bwi\u0119cenia i ofiary. Nieraz przecie\u017c trynitarze szli dobrowolnie w niewol\u0119 w zamian za uwolnionych je\u0144c\u00f3w. Natomiast zapiecz\u0119towana na siedem piecz\u0119ci ksi\u0119ga symbolizuje ksi\u0119g\u0119 tajnych plan\u00f3w Boga, ksi\u0119g\u0119 Apokalipsy. Zatem dzia\u0142alno\u015b\u0107 ich, wsparta na wierze symbolizowanej przez kolumn\u0119, jest na-\u015bladowaniem Chrystusa, kt\u00f3rego symbolem jest baranek. W \u015bcianach poni\u017cej sklepienia znajduj\u0105 si\u0119 okna, jedno rzeczywiste, drugie za\u015b malowane iluzjonistycznie. Przej\u015bcie do dalszych kaplic, podobnie jak po drugiej stronie ko\u015bcio\u0142a, ma z jednej strony wn\u0119k\u0119 z malowan\u0105 muszl\u0105, z drugiej drzwi na kr\u0119cone schody, prowadz\u0105ce do ma\u0142ego pomieszczenia na pi\u0119trze, umieszczonego w grubo\u015bci filara. We wn\u0119ce umieszczono tak\u017ce rze\u017ab\u0119 Wojciecha Maciejowskiego, sygnowan\u0105 \u201eW.M.”, przedstawiaj\u0105c\u0105 \u015bw. J\u00f3zefa z Dzieci\u0105tkiem.<\/p>\n

Kaplica \u015awi\u0119tego Jana\u00a0Paw\u0142a II<\/strong><\/h4>\n

W nastawie o\u0142tarza umieszczono obraz \u015bw. Jana Paw\u0142a II. W zwie\u0144czeniu o\u0142tarza wyobra\u017cono\u00a0\u015bw. Piotra\u00a0z kluczami. Na mensie stoi relikwiarz patrona kaplicy, po bokach za\u015b wsp\u00f3\u0142czesne \u015bwieczniki w kszta\u0142cie god\u0142a bonifratr\u00f3w.<\/p>\n

Kaplica \u015awi\u0119tego Kajetana<\/strong><\/h4>\n

\"kajetan1\"W nastawie o\u0142tarza umieszczono obraz przedstawiaj\u0105cy \u015bw. Kajetana, z ok. 1770-1800, kt\u00f3ry dawniej przypisywany by\u0142 Tadeuszowi Kuntze Koniczowi (1733-1793), a zosta\u0142 rozpoznany jako dzie\u0142o Felixa Iwona Leichera (1727-1812), wybitnego malarza barokowego, kt\u00f3ry jest autorem licznych realizacji zar\u00f3wno w Wiedniu i na Morawach, jak i na terenie dzisiejszej S\u0142owacji. Obraz nale\u017cy do nurtu nazwanego w malarstwie po\u0142owy XVII w. \u201etenebroso” czyli \u201eciemno\u015bciowego”. W obrazach tego kierunku \u015bwiat\u0142o refleksami ledwie wydobywa postaci z ciemnego, g\u0119stego t\u0142a, podczas, gdy reszta malowid\u0142a ginie w nieprzeniknionych ciemno\u015bciach. Na obrazie widzimy kl\u0119cz\u0105cego \u015aw. Kajetana, modl\u0105cego si\u0119 w ekstazie przed niewielkim krucyfiksem. Na kl\u0119czniku le\u017cy otwarta ksi\u0119ga, dyscyplina i trupia czaszka. M\u00f3wi\u0105 one o pe\u0142nym wyrzecze\u0144 d\u0105\u017ceniu do \u015bwi\u0119to\u015bci, cierpieniu, oraz o znikomo\u015bci i przemijaniu d\u00f3br doczesnych. \u015awi\u0119ty ukazany zosta\u0142 w chwili modlitwy, kiedy objawia mu si\u0119 anio\u0142, trzymaj\u0105cy wizerunek Madonny z Dzieci\u0105tkiem. \u015awi\u0119ty odwraca ku niemu g\u0142ow\u0119 i jego spojrzenie spotyka si\u0119 ze wzrokiem pochylaj\u0105cego si\u0119, dziewcz\u0119cego anio\u0142a. Ca\u0142a scena tonie w g\u0119stym mroku. Nieokre\u015blone, nierealne \u015bwiat\u0142o rozja\u015bnia jedynie g\u0142ow\u0119 i pier\u015b anio\u0142a, twarz Kajetana, jego r\u0119ce nad ksi\u0105\u017ck\u0105 oraz twarz przygl\u0105daj\u0105cego si\u0119 zdarzeniu putta. Za jego wzniesionymi ku g\u00f3rze oczami pod\u0105\u017ca wzrok widza. Dynamika malowid\u0142a podkre\u015blona jest ponadto diagonaln\u0105 kompozycj\u0105 owych jasnych plam. Dzi\u0119ki silnemu \u015bwiat\u0142ocieniowi najja\u015bniejsze s\u0105 uniesione nad ksi\u0105\u017ck\u0105 w modlitewnym ge\u015bcie r\u0119ce, o niesamowitych, ko\u015bcistych palcach oraz twarz \u015bwi\u0119tego. Kontrapunktem dla tych jasnych fragment\u00f3w jest ciemny kontur krucyfiksu, przed kt\u00f3rym modli si\u0119 \u015bwi\u0119ty. Jedyne barwne plamy to \u017c\u00f3\u0142\u0107 szaty i czerwie\u0144 p\u0142aszcza anio\u0142a, blada, r\u00f3\u017cowawa karnacja \u015bwi\u0119tego i biel kart modlitewnika. W zwie\u0144czeniu o\u0142tarza pokazano\u00a0\u015bw. Agnieszk\u0119\u00a0z barankiem i palm\u0105 m\u0119cze\u0144stwa. Przy filarze na wsporniku umieszczona jest wsp\u00f3\u0142czesna figura\u00a0\u015bw. Brata Alberta.<\/p>\n

Kaplica \u015awi\u0119tego Judy Tadeusza<\/strong><\/h4>\n

W nastawie o\u0142tarza umieszczony jest obraz\u00a0\u015bw. Judy Tadeusza, malowany ok. 1760 r. prawdopodobnie przez Tadeusza Kuntze Konicza (1733-1793). Wed\u0142ug tradycji Tadeusz Kuntze Konicz rozpocz\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 jako kuchcik na dworze biskupa krakowskiego Andrzeja Stanis\u0142awa Kostki Za\u0142uskiego. Dostrzeg\u0142szy talent ch\u0142opca biskup zaopiekowa\u0142 si\u0119 nim i w roku 1748 wys\u0142a\u0142 go po nauki do Rzymu, potem tak\u017ce do Pary\u017ca. W 1756 r. T. Kuntze wr\u00f3ci\u0142 do Krakowa, gdzie na zam\u00f3wienie biskupa Za\u0142uskiego malowa\u0142 obrazy do katedry na Wawelu i wielu ko\u015bcio\u0142\u00f3w. Niestety, po \u015bmierci m\u0105drego protektora (1758 r.), mimo ch\u0119ci pozostania w Krakowie, wobec braku wi\u0119kszych zam\u00f3wie\u0144, zmuszony by\u0142 st\u0105d wyjecha\u0107 w 1760 r. Znalaz\u0142 si\u0119 w Hiszpanii, gdzie zosta\u0142 nadwornym malarzem kr\u00f3l\u00f3w hiszpa\u0144skich, potem w Rzymie, i tam mieszka\u0142 ju\u017c do ko\u0144ca \u017cycia. Zyska\u0142 rozg\u0142os jako malarz wielkich fresk\u00f3w, a tak\u017ce obraz\u00f3w rodzajowych. Jego dzie\u0142a cechuje \u015bwietna, przemy\u015blana kompozycja i subtelny, \u015bwietlisty kolor zestawiany w pi\u0119knie brzmi\u0105ce harmonie. Ekspresj\u0119 postaci buduje ruchem i gestem – wymownym i delikatnym, tworz\u0105cym nastr\u00f3j obrazu. \u015awi\u0119ty ukazany zosta\u0142 w nie do ko\u0144ca zdefiniowanej przestrzeni w ciemnej, zielonawej tonacji. W czerwonej szacie i \u017c\u00f3\u0142tawym p\u0142aszczu przerzuconym przez kolana, przysiad\u0142 obok sto\u0142u, wspieraj\u0105c nog\u0119 na g\u0142azie s\u0142u\u017c\u0105cym jako podn\u00f3\u017cek. Na stole le\u017cy ksi\u0119ga i kartki, na kt\u00f3rych Aposto\u0142 pisze trzymanym w r\u0119ku pi\u00f3rem. U jego st\u00f3p siedzi anio\u0142ek, kt\u00f3ry trzyma owalny mandylion z wizerunkiem Chrystusa.Przedstawienie to zwi\u0105zane jest z nast\u0119puj\u0105c\u0105 legend\u0105: kr\u00f3l Abgar V, w\u0142adca Edessy, zachorowa\u0142 i wys\u0142a\u0142 do Jezusa poselstwo z pro\u015bb\u0105 o pomoc. Pose\u0142 kr\u00f3lewski namalowa\u0142 portret Chrystusa i zawi\u00f3z\u0142 do kr\u00f3la, kt\u00f3ry, spojrzawszy na oblicze Zbawiciela, natychmiast ozdrowia\u0142. W p\u00f3\u017aniejszych latach Juda Tadeusz ochrzci\u0142 Abgara i otrzyma\u0142 od niego wspomniany wizerunek. Szaty \u015bw. Judy Tadeusza, za\u0142amuj\u0105ce si\u0119 du\u017cymi p\u0142aszczyznami, malowane s\u0105 lekko i swobodnie. Wyra\u017anie s\u0142abiej natomiast malowany jest anio\u0142ek, by\u0107 mo\u017ce przemalowany niezbyt udatnie. T\u0142em obrazu jest nieokre\u015blona, monumentalna architektura ledwie zarysowana w mroku ciemn\u0105 sylwetk\u0105. Obraz ma charakter symboliczny; szlachetna, okolona brod\u0105 twarz \u015bwi\u0119tego jest identyczna z twarz\u0105 Chrystusa widoczn\u0105 na mandylionie. W zwie\u0144czeniu o\u0142tarza pokazany jest\u00a0\u015bw. Stanis\u0142aw, wskrzeszaj\u0105cy Piotrowina. Przy filarze na wsporniku ustawiono wsp\u00f3\u0142czesn\u0105 figur\u0119 Archanio\u0142a Rafa\u0142a.<\/p>\n

Ch\u00f3r muzyczny<\/strong><\/h4>\n

\"12Doszli\u015bmy do wyj\u015bcia, nad kt\u00f3rym wznosi si\u0119 p\u00f3\u017anobarokowy, wisz\u0105cy ch\u00f3r muzyczny z 2. po\u0142owy XVIII w. Jego wypuk\u0142o-wkl\u0119s\u0142y, za\u0142amywany parapet ozdobiony jest figurami z 2. po\u0142owy XVIII w. przedstawiaj\u0105cymi kr\u00f3la Dawida graj\u0105cego na harfie i dw\u00f3ch anio\u0142\u00f3w po bokach. Pochodz\u0105 one z pierwotnych organ\u00f3w. Kr\u00f3l Dawid stoi w kontrapo\u015bcie, odchylaj\u0105c si\u0119 lekko do ty\u0142u, jakby zas\u0142uchany we w\u0142asn\u0105 gr\u0119. Jego ruch podkre\u015bla lekko rozwiany p\u0142aszcz. Fa\u0142dy szaty i p\u0142aszcza uk\u0142adaj\u0105 si\u0119 w du\u017ce p\u0142aszczyzny, skontrastowane z harmonijk\u0105 drobnych fa\u0142d\u00f3w r\u0119kaw\u00f3w. Anio\u0142y dm\u0105ce w tr\u0105by, wdzi\u0119cznie wygi\u0119te, s\u0105 pe\u0142ne ruchu, jakby zlecia\u0142y przed chwil\u0105 z wysoko\u015bci, by gra\u0107 na chwa\u0142\u0119 bo\u017c\u0105. Urozmaicon\u0105, faluj\u0105c\u0105 lini\u0119 ch\u00f3ru uzupe\u0142nia dekoracyjny lambrekin z chwostami. Kolorystyka ch\u00f3ru odpowiada kolorystyce nawy: delikatny be\u017c i popielaty kolor p\u0142aszczyzn oraz czerwonawa barwa marmoryzacji. Ca\u0142o\u015bci dope\u0142niaj\u0105 z\u0142ocenia rze\u017ab.<\/p>\n

Polichromie<\/strong><\/p>\n

\"\"Na koniec sp\u00f3jrzmy jeszcze ku g\u00f3rze, aby podziwia\u0107 pi\u0119kn\u0105 polichromi\u0119 nawy ko\u015bcielnej. Jest to z\u0142o\u017cona kompozycja. Zgodnie z zasadami iluzjonistycznego malarstwa, widzimy malowan\u0105 architektur\u0119, stanowi\u0105c\u0105 przed\u0142u\u017cenie rzeczywistej: ponad zwielokrotnionymi pilastrami nawy znajduj\u0105 si\u0119 takie same, ale malowane. W lunetach sklepienia woluty i konchy tak\u017ce s\u0105 malowane. Tworz\u0105 one ram\u0119 malowid\u0142a – apoteozy dzia\u0142alno\u015bci trynitarzy, przedstawiaj\u0105cego wykupienie wi\u0119\u017ani\u00f3w chrze\u015bcija\u0144skich z niewoli muzu\u0142ma\u0144skiej, czym zajmowali si\u0119 trynitarze. Scena rozgrywa si\u0119 na tle monumentalnej architektury, ukazanej jakby w przekroju – od najni\u017cej po\u0142o\u017conych, ogromnych, sklepionych kazamat\u00f3w – po najwy\u017cszy poziom zwie\u0144czony kolumn\u0105, b\u0119d\u0105cy niby echem fasady \u015bwi\u0105tyni. Architektura ta jest umowna, ma charakter scenograficzny. Jest to jakby wie\u017ca, wznosz\u0105ca si\u0119 stopniami ku g\u00f3rze, przywodz\u0105c na my\u015bl wie\u017c\u0119 Babel. Nie bez powodu, bowiem nowym Babilonem nazywano Rzym, ten za\u015b kojarzono z m\u0119cze\u0144stwem chrze\u015bcijan. A w\u0142a\u015bnie o ich m\u0119cze\u0144stwie opowiada fresk. Stopnie wie\u017cy oznaczaj\u0105 etapy rozwoju duchowego i moralnego, zyskanego dzi\u0119ki cierpieniu, kt\u00f3re przypomina symbolicznie kolumna na szczycie wie\u017cy. W lochach, do kt\u00f3rych \u015bwiat\u0142o dociera przez zakratowane okienko, ukazuj\u0105c kajdany na \u015bcianie, le\u017cy p\u00f3\u0142nagi wi\u0119zie\u0144, przykuty za r\u0119ce do \u015bciany. Przy owym nieszcz\u0119\u015bniku brodaty zakonnik, wznosi w g\u00f3r\u0119 zakute w kajdany d\u0142onie splecione w modlitwie. Ku nim pochyla si\u0119 kobieta z niemowl\u0119ciem przy piersi zawini\u0119tym w chust\u0119. Mo\u017ce jest \u017con\u0105 wi\u0119\u017ania, r\u00f3wnie\u017c jak on d\u017awigaj\u0105c\u0105 kajdany? Powy\u017cej rozgrywa si\u0119 centralna scena fresku. Na wy\u017cszym pi\u0119trze budowli \u015bw. Feliks Walezjusz wykupuje wi\u0119\u017ania od siedz\u0105cych za sto\u0142em stra\u017cnik\u00f3w o wschodnim typie urody, podkre\u015blonym przez nakrycia ich g\u0142\u00f3w: turban i fez. \u015awi\u0119ty, bior\u0105c pieni\u0105dze z podawanej mu przez s\u0142ug\u0119 sakwy, pochyla si\u0119 nad sto\u0142em, wyliczaj\u0105c monety, kt\u00f3rych stosik zagarnia jeden z wyznawc\u00f3w Allacha, kt\u00f3rzy bogacili si\u0119 na tym procederze, na co wskazuj\u0105 wspania\u0142e tkaniny, uk\u0142adaj\u0105ce si\u0119 draperiami na mi\u0119kkich siedzeniach. Na szczycie budowli rozgrywa si\u0119 scena symboliczna: anio\u0142 wr\u0119cza \u015bw. Janowi de Matha sztandar z god\u0142em zakonu. U jego st\u00f3p nisko pochylona, niemal le\u017c\u0105ca kobieta wyci\u0105ga r\u0119ce w kierunku wy\u0142aniaj\u0105cych si\u0119 z do\u0142u m\u0119\u017cczyzn, jakby pomaga\u0142a im wydosta\u0107 si\u0119 na g\u00f3r\u0119. By\u0107 mo\u017ce jest to scena powitania wyzwolonych z niewoli ojca i syna przez \u017con\u0119 i matk\u0119. Kompozycj\u0119 zamykaj\u0105 dwa nikn\u0105ce w\u015br\u00f3d chmur, sk\u0142\u0119bione w locie anio\u0142ki. Owe trzy sceny na jednym malowidle tworz\u0105 przemy\u015blan\u0105 kompozycj\u0119, spiraln\u0105 lini\u0105 prowadz\u0105c wzrok widza od do\u0142u ku g\u00f3rze, od realnej sceny ku apoteozie dzia\u0142a\u0144 zakonu. Dramatyzm scen podkre\u015bla \u017cywa gestykulacja postaci a tak\u017ce skr\u00f3ty perspektywiczne, z kt\u00f3rymi zreszt\u0105 malarz nie zawsze dobrze sobie radzi. W polichromii sklepienia przewa\u017ca oliwkowo-be\u017cowy kolor malowanej architektury. Stanowi t\u0142o dla postaci, kt\u00f3re odcinaj\u0105 si\u0119 barwnymi plamami stroj\u00f3w. Im wy\u017cej, tym kolory s\u0105 bledsze, r\u00f3\u017cowawe, \u015bwiat\u0142o ja\u015bniejsze, przenosz\u0105ce nas w sfer\u0119 nierzeczywist\u0105, niebia\u0144sk\u0105. U samego do\u0142u malowid\u0142a, z prawej strony, wida\u0107 twarz m\u0119\u017cczyzny, zagl\u0105daj\u0105cego przez zakratowane okienko. Na jego obramieniu umieszczono inicja\u0142y \u201eJP”. Jest to zapewne autoportret autora fresk\u00f3w J\u00f3zefa Piltza i jego monogram. O jego \u017cyciu wiemy niezbyt du\u017co. Urodzi\u0142 si\u0119 w 1712 r. w Raitz na Morawach, zmar\u0142 w 1796 r. w O\u0142omu\u0144cu. Z miastem tym by\u0142 zwi\u0105zany d\u0142u\u017cej, bo przypuszczalnie by\u0142 malarzem biskupa o\u0142omunieckiego. W 1743 r. namalowa\u0142 freski w tamtejszym ko\u015bciele jezuit\u00f3w. Opr\u00f3cz tego jest autorem fresk\u00f3w znajduj\u0105cych si\u0119 w ko\u015bcio\u0142ach w Holleschau, Warnsdorf, Weisskirchen. Jego sztuka wykazuje zwi\u0105zki z barokiem kraj\u00f3w austriackich, zw\u0142aszcza Czech i Moraw. Cechuje j\u0105 dobry rysunek i umiej\u0119tno\u015b\u0107 komponowania scen, co w malarstwie \u015bciennym jest bardzo istotne. Na iluzjonistycznie malowanych pilastrach artysta umie\u015bci\u0142 malowane en grisaille tonda, obramione dekoracj\u0105 ro\u015blinn\u0105, a w nich postaci trynitarzy, symbolizuj\u0105ce cnoty, jakimi powinni si\u0119 odznacza\u0107. Zakonnik z krzy\u017cem na ramieniu i le\u017c\u0105c\u0105 obok czaszk\u0105 symbolizuje umartwienie, nieodzowne w spe\u0142nianiu redempcji. Trynitarz z \u0142a\u0144cuchem na szyi i drwami p\u0142on\u0105cymi niczym stos, oznacza gotowo\u015b\u0107 do ofiary z w\u0142asnego \u017cycia przez oddanie si\u0119 w niewol\u0119. Zakonnik trzymaj\u0105cy miecz owini\u0119ty szkaplerzem symbolizuje zar\u00f3wno gotowo\u015b\u0107 do przyj\u0119cia \u015bmiertelnych cios\u00f3w z r\u0105k muzu\u0142man\u00f3w jak i wezwanie, by w dziele redempcji nie u\u017cywa\u0107 miecza, lecz mi\u0142o\u015bci. Wreszcie czwarty zakonnik, przedstawiony z halabard\u0105, symbolizuje m\u0119stwo, jakiego wymaga dzia\u0142alno\u015b\u0107 trynitarzy. Warto podkre\u015bli\u0107, \u017ce takie przedstawienie cn\u00f3t trynitarskich jest zupe\u0142nie wyj\u0105tkowe i nie ma nigdzie w \u015bwiecie analogii. Dekoracj\u0119 sklepienia uzupe\u0142niaj\u0105 malowane en grisaille gurty, pokryte ornamentem wst\u0119gowym i rozetami.<\/p>\n

Zakrystia<\/strong><\/h4>\n

Z lewej strony prezbiterium znajduje si\u0119 zakrystia, poprzedzona niewielkim przedsionkiem bez okna. Zakrystia przykryta jest sklepieniem kolebkowym z lunetami, ozdobionym polichromi\u0105 wykonan\u0105 w 1765 r. przez trynitarskiego zakonnika Johanna Prechtla. Przedstawia ona adoracj\u0119 Tr\u00f3jcy \u015awi\u0119tej przez \u015bwi\u0119tych Jana z Mathy i Feliksa Walezjusza, kt\u00f3rych atrybuty, to znaczy mitra z pastora\u0142em oraz korona, le\u017c\u0105 u ich st\u00f3p. \u015awi\u0119ci ukazani zostali zapewne w prezbiterium \u015bwi\u0105tyni, co sugeruj\u0105 stopnie o\u0142tarza i fragment absydy. O\u0142tarz przes\u0142oni\u0119ty jest dymem kadzide\u0142, w kt\u00f3rego k\u0142\u0119bach wida\u0107 trzy g\u0142\u00f3wki uskrzydlonych putt\u00f3w. Pogr\u0105\u017conym w ekstazie \u015bwi\u0119tym jawi si\u0119 umieszczone w tr\u00f3jk\u0105cie Oko Opatrzno\u015bci, symbolizuj\u0105ce Tr\u00f3jc\u0119 \u015awi\u0119t\u0105. Promienie bij\u0105ce od niego oblewaj\u0105 wszystko niematerialnym, \u017c\u00f3\u0142tawym \u015bwiat\u0142em tak, \u017c e ca\u0142a scena jest jasna. Jedyne ciemniejsze plamy to brunatne p\u0142aszcze \u015bwi\u0119tych. Malowid\u0142o sklepienia uzupe\u0142nione jest ornamentami wst\u0119gowymi na gurtach oraz polichromi\u0105 lunet w postaci malowanych iluzjonistycznie p\u0142ycin z dekoracyjn\u0105 kratk\u0105, w rokokowych obramieniach, ozdobionych bukietami\u00a0 kwiat\u00f3w. Podobne p\u0142yciny, ale bez kratek, zdobi\u0105 tak\u017ce \u015bciany. Ca\u0142o\u015b\u0107 utrzymana jest w pastelowych barwach r\u00f3\u017cowych i popielatych z \u017cywymi akcentami kolorowych kwiat\u00f3w. Wyposa\u017cenie zakrystii stanowi szafa z komod\u0105 z pocz\u0105tku XIX w., nad kt\u00f3r\u0105 umieszczono trzy figurki anio\u0142k\u00f3w z 2 po\u0142owy XVIII w. Zajmuje ona ca\u0142\u0105 \u015bcian\u0119 pomieszczenia. Na przeciwleg\u0142ej \u015bcianie wisi krucyfiks z 1 po\u0142owy XVIII w., z figur\u0105 Chrystusa wykonan\u0105 z alabastru. W oknie zakrystii umieszczono witra\u017c, przedstawiaj\u0105cy god\u0142o bonifratr\u00f3w i napis na banderoli: INSIGNE ORDINIS S. JOANNIS DE DEO.<\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n

\u015aw. Piotr Aposto\u0142, rybak z Galilei, imieniem Szymon. Imi\u0119 Piotr nada\u0142 mu Jezus, m\u00f3wi\u0105c: \u201eTy jeste\u015b Piotr (czyli Ska\u0142a), i na niej zbuduj\u0119 Ko\u015bci\u00f3\u0142 m\u00f3j…” Po Zmartwychwstaniu Jezus powierzy\u0142 mu w\u0142adz\u0119 nad Ko\u015bcio\u0142em. By\u0142 pierwszym papie\u017cem. Ostanie lata \u017cycia przebywa\u0142 w Rzymie, gdzie poni\u00f3s\u0142 \u015bmier\u0107 m\u0119cze\u0144sk\u0105 w 67 r., za panowania cesarza Nerona, podczas prze\u015bladowania chrze\u015bcijan. Ukrzy\u017cowano go g\u0142ow\u0105 w d\u00f3\u0142, gdy\u017c nie czu\u0142 si\u0119 godny umiera\u0107 jak Chrystus.<\/p>\n

\u015aw. Jan Ewangelista, (\u015bw. Jan Aposto\u0142) (grec. \u0399\u03c9\u03ac\u03bd\u03bd\u03b7\u03c2) (zm. ok. 103 w Efezie), rybak znad jeziora Genezaret, ucze\u0144 Jezusa Chrystusa i najm\u0142odszy aposto\u0142, wed\u0142ug tradycji chrze\u015bcija\u0144skiej autor Ewangelii wg Jana i innych fragment\u00f3w Nowego Testamentu.Urodzony prawdopodobnie w Betsaidzie syn Zebedeusza i wg tradycji Salome, m\u0142odszy brat Jakuba Starszego. Wed\u0142ug ewangelii by\u0142 rybakiem nad jeziorem Genezaret, powo\u0142any zosta\u0142 przez Jezusa na ucznia wraz z Piotrem i Andrzejem w czasie wsp\u00f3lnego po\u0142owu ryb. Uwa\u017cany jest za najm\u0142odszego z aposto\u0142\u00f3w i umi\u0142owanego ucznia Chrystusa. Tradycja chrze\u015bcija\u0144ska, zar\u00f3wno w ko\u015bcio\u0142ach wschodnich jak zachodnich przypisuje mu autorstwo Ewangelii wg Jana, Objawienia \u015bw. Jana (Apokalipsy) i trzech list\u00f3w. Niekt\u00f3re wsp\u00f3\u0142czesne badania wskazuj\u0105, \u017ce te fragmenty Biblii mog\u0105 by\u0107 dzie\u0142em dw\u00f3ch lub trzech r\u00f3\u017cnych autor\u00f3w, okre\u015blanych jako Jan Ewangelista, Jan z Patmos i Jan Prezbiter.<\/p>\n

\u015aw. Pawe\u0142 Aposto\u0142, pochodzi\u0142 z Tarsu w Azji Mniejszej. W m\u0142odo\u015bci, jako Szawe\u0142, by\u0142 faryzeuszem i prze\u015bladowa\u0142 chrze\u015bcijan. W drodze do Damaszku po wizji, podczas kt\u00f3rej ukaza\u0142 mu si\u0119 Chrystus, dozna\u0142 nawr\u00f3cenia. Przyj\u0105\u0142 w\u00f3wczas imi\u0119 Pawe\u0142 i z po\u015bwi\u0119ceniem g\u0142osi\u0142 nauk\u0119 Jezusow\u0105 Odby\u0142 cztery wielkie podr\u00f3\u017ce misyjne. Skazany na \u015bmier\u0107 przez \u015bci\u0119cie mieczem ok. 67 r. w Rzymie podczas prze\u015bladowania chrze\u015bcijan przez cesarza Nerona.<\/p>\n

\u015aw. Helena,\u00a0ur. ok. 255 r. Matka cesarza rzymskiego Konstantyna Wielkiego, kt\u00f3ry edyktem tolerancyjnym og\u0142oszonym w 313 r. w Mediolanie zagwarantowa\u0142 chrze\u015bcijanom swobod\u0119 wyznania. Ok. 315 r. przyj\u0119\u0142a chrzest. W 326 r. wyruszy\u0142a z pielgrzymk\u0105 do Ziemi \u015awi\u0119tej. W\u00f3wczas by\u0142 to teren wyniszczony wojnami, Jerozolima zosta\u0142a zrujnowana, a na miejscach drogich chrze\u015bcijanom sta\u0142y poga\u0144skie \u015bwi\u0105tynie. Cesarzowa uczci\u0142a godnie te miejsca, wystawiaj\u0105c bazyliki: Narodzenia Pa\u0144skiego w Betlejem, \u015awi\u0119tego Krzy\u017ca i Zmartwychwstania na Golgocie, Wniebowst\u0105pienia na G\u00f3rze Oliwnej. W tradycji chrze\u015bcija\u0144skiej zapisa\u0142a si\u0119 ponadto odnalezieniem w Jerozolimie najczcigodniejszych relikwii: Krzy\u017ca Chrystusowego wraz z gwo\u017adziami i koron\u0105 cierniow\u0105. Zmar\u0142a mi\u0119dzy 328 a 330 r. i zosta\u0142a pochowana w Rzymie.<\/p>\n

\u015aw. Jan Nepomucen\u00a0ur. si\u0119 w 1348 r. w Czechach, w miejscowo\u015bci Pomuk (p\u00f3\u017aniej zmieniono nazw\u0119 na Nepomuk) ko\u0142o Pragi. W 1380 r. wy\u015bwi\u0119cony na kap\u0142ana. 20 marca 1393 r. zosta\u0142 na rozkaz kr\u00f3la Wac\u0142awa IV Luksemburczyka, po torturach, utopiony w We\u0142tawie. Wg poda\u0144, poni\u00f3s\u0142 \u015bmier\u0107 m\u0119cze\u0144sk\u0105, gdy\u017c nie chcia\u0142 ujawni\u0107 Wac\u0142awowi tajemnicy spowiedzi jego ma\u0142\u017conki – kr\u00f3lowej Zofii. Beatyfikowany w 1720 r., kanonizowany w 1729 r.<\/p>\n

\u015aw. Katarzyna\u00a0urodzi\u0142a si\u0119 w Aleksandrii, w Egipcie (st\u0105d przydomek), pod koniec III wieku. S\u0142yn\u0119\u0142a z wykszta\u0142cenia i urody. Jako chrze\u015bcijanka z\u0142o\u017cy\u0142a \u015blub czysto\u015bci. Podczas prze\u015bladowania chrze\u015bcijan za cesarza rzymskiego Maksencjusza odm\u00f3wi\u0142a z\u0142o\u017cenia ofiary poga\u0144skim bogom. Dyskutuj\u0105c w\u00f3wczas z filozofami starej wiary wykaza\u0142a odwa\u017cnie wy\u017cszo\u015b\u0107 nauki Chrystusowej. To spowodowa\u0142o, \u017ce na rozkaz cesarza poddano j\u0105 wymy\u015blnym torturom, m.in. mia\u017cd\u017ceniu ko\u0142em. Podczas tego m\u0119cze\u0144stwa anio\u0142 spowodowa\u0142, \u017ce ko\u0142o rozpad\u0142o si\u0119 w r\u0119kach oprawcy. Ostatecznie ponios\u0142a \u015bmier\u0107 przez \u015bci\u0119cie mieczem. Nast\u0105pi\u0142o to prawdopodobnie ok. 310 r. Cia\u0142o jej spoczywa w s\u0142awnym klasztorze prawos\u0142awnym na G\u00f3rze Synaj.<\/p>\n

\u015aw. Antoni, doktor Ko\u015bcio\u0142a, urodzi\u0142 si\u0119 w 1195 r. w Lizbonie. Na imi\u0119 mia\u0142 Ferdynand, nazwisko rodowe Bulonne. Mi\u0119dzy 15 a 20 rokiem \u017cycia wst\u0105pi\u0142 do tamtejszego klasztoru kanonik\u00f3w regularnych. W 1219 r. otrzyma\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Nast\u0119pnie wst\u0105pi\u0142 do zakonu franciszkan\u00f3w w mie\u015bcie Olivanez mieszcz\u0105cego si\u0119 przy ko\u015bciele pod wezwaniem \u015bw. Antoniego Pustelnika. Wtedy w\u0142a\u015bnie przyj\u0105\u0142 imi\u0119 Antoni, pod jakim jest powszechnie znany. Zas\u0142yn\u0105\u0142 szczeg\u00f3lnie z kaznodziejstwa; jego kazania gromadzi\u0142y t\u0142umy wiernych we Francji czy Italii. Zmar\u0142 w 1231 r. w Padwie i tam te\u017c jest pochowany (st\u0105d przydomek Padewski). Liczne cuda i \u0142aski jakie wyproszono przy jego grobie spowodowa\u0142y, \u017ce ju\u017c w nieca\u0142y rok p\u00f3\u017aniej, 1232 r., zosta\u0142 kanonizowany.<\/p>\n

\u015aw. Ryszard\u00a0– Erminio Filippo Pampuri urodzi\u0142 si\u0119 2 sierpnia 1897 r. w Trivolzio ko\u0142o Pawii, we W\u0142oszech. Studiowa\u0142 medycyn\u0119 w Uniwersytecie w Pawii w latach 1915-1921, z przerw\u0105 na pos\u0142ug\u0119 medyczn\u0105 dla \u017co\u0142nierzy walcz\u0105cych podczas I wojny \u015bwiatowej. W 1922 r. z\u0142o\u017cy\u0142 \u015bluby w Trzecim Zakonie \u015bw. Franciszka. Ju\u017c w\u00f3wczas odczuwa\u0142 powo\u0142anie zakonne. Zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do franciszkan\u00f3w, nast\u0119pnie do jezuit\u00f3w, ale nie zosta\u0142 przez nich przyj\u0119ty ze wzgl\u0119du na z\u0142y stan zdrowia. W\u00f3wczas ks. Ryszard Beretta z Mediolanu przedstawi\u0142 go prowincja\u0142owi lombardzkich bonifratr\u00f3w Zachariaszowi Castelletti z pro\u015bb\u0105 o przyj\u0119cie do zakonu. Tak, w 1927 r. dr Pampuri zosta\u0142 jednym z braci bonifratr\u00f3w. Nowicjat odbywa\u0142 w Brescii. Przyj\u0105\u0142 imi\u0119 Ryszard, z wdzi\u0119czno\u015bci dla ks. Beretty. Zdobyty zaw\u00f3d lekarza sta\u0142 si\u0119 dla niego misj\u0105 mi\u0142osierdzia. Ca\u0142e swoje doros\u0142e, a kr\u00f3tkie, \u017cycie po\u015bwi\u0119ci\u0142 bezinteresownie chorym. By\u0142a to pos\u0142uga heroiczna. Z najwy\u017cszym oddaniem opiekowa\u0142 si\u0119 ci\u0119\u017cko chorymi, piel\u0119gnuj\u0105c ich, zawsze gotowy nie\u015b\u0107 im pomoc, nie bacz\u0105c na stan coraz bardziej pogarszaj\u0105cego si\u0119 w\u0142asnego zdrowia. W 1929 r. nabawi\u0142 si\u0119 gru\u017alicy p\u0142uc. Zmar\u0142 w szpitalu bonifratr\u00f3w pw. \u015bw. J\u00f3zefa w Mediolanie 1 maja 1930 r. Zosta\u0142 pochowany na cmentarzu w rodzinnym Trivolzio. Spoczywa\u0142 tam do 16 maja 1951 r., gdy trumn\u0119 przeniesiono do ko\u015bcio\u0142a parafialnego w zwi\u0105zku z procesem beatyfikacyjnym. Ojciec \u015bw. Jan Pawe\u0142 II beatyfikowa\u0142 Ryszarda Pampuriego 4 pa\u017adziernika 1981 r., a kanonizowa\u0142 1 listopada 1989 r.<\/p>\n

\u015aw. Urszula\u00a0by\u0142a wg \u015bredniowiecznych przekaz\u00f3w c\u00f3rk\u0105 kr\u00f3la Bretanii. O jej \u017cyciu wiemy bardzo ma\u0142o, czasami wiadomo\u015bci te s\u0105 sprzeczne ze sob\u0105. Do tradycji przesz\u0142o podanie, \u017ce wraz z 11 tysi\u0105cami dziewic wyruszy\u0142a z pielgrzymk\u0105 do Rzymu. P\u0142yn\u0119\u0142y na statkach. W drodze powrotnej wiatr zagna\u0142 statki do uj\u015bcia Renu i dalej do Kolonii, obleganej przez poga\u0144skich Hun\u00f3w. Tam te\u017c zosta\u0142y przez nich wszystkie wymordowane. Inna z kolei legenda twierdzi, \u017ce Urszula zgin\u0119\u0142a przy ko\u0144cu III w. podczas prze\u015bladowania chrze\u015bcijan za panowania cesarza rzymskiego Maksymiana.<\/p>\n

\u015aw. Teresa od Dzieci\u0105tka Jezus, doktor Ko\u015bcio\u0142a (zwana tak\u017ce Teres\u0105 z Lisieux, czy Ma\u0142\u0105 Teresk\u0105 w odr\u00f3\u017cnieniu od \u015bw. Teresy z Avila – Wielkiej). Urodzi\u0142a si\u0119, jako Maria Franciszka Teresa Martin, w 1873 r. w Alen\u00e7on we Francji (Normandia). Po \u015bmierci matki wychowywa\u0142a si\u0119 w internacie benedyktynek w Lisieux. W wieku lat 15., za pozwoleniem papie\u017ca Leona XIII, wst\u0105pi\u0142a do zakonu karmelitanek bosych i tam otrzyma\u0142a imi\u0119: Teresa od Dzieci\u0105tka Jezus. Zmar\u0142a w 1897 r., beatyfikowana w 1923 r., kanonizowana dwa lata p\u00f3\u017aniej. Doktorem Ko\u015bcio\u0142a og\u0142osi\u0142 \u015bw. Teres\u0119 papie\u017c Jan Pawe\u0142 II w 1999 r.<\/p>\n

\u015aw. Kajetan\u00a0urodzi\u0142 si\u0119 w 1480 r. w miejscowo\u015bci Vicenza we W\u0142oszech. Studiowa\u0142 prawo na uniwersytecie w Padwie. W 1516 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Opiekun chorych i ubogich, katecheta m\u0142odzie\u017cy. Do\u015bwiadczy\u0142 objawienia, podczas kt\u00f3rego Matka Boska na jego r\u0119ce z\u0142o\u017cy\u0142a Dzieci\u0105tko. Za\u0142o\u017cyciel w 1524 r. Zakonu Kleryk\u00f3w Regularnych Teatyn\u00f3w, znanych zw\u0142aszcza z oddania bez reszty ludziom ci\u0119\u017cko i nieuleczalnie chorym. Zmar\u0142 w 1547 r., beatyfikowany w 1629 r., kanonizowany w 1671 r.<\/p>\n

\u015aw. Agnieszka\u00a0nale\u017ca\u0142a do najbardziej popularnych \u015bwi\u0119tych w staro\u017cytno\u015bci. Mia\u0142a zgin\u0105\u0107 m\u0119cze\u0144sk\u0105 \u015bmierci\u0105 za wiar\u0119, ok. 305 r., za czas\u00f3w cesarza Dioklecjana, podczas kolejnego prze\u015bladowania chrze\u015bcijan. Nad jej grobem wzniesiono okaza\u0142\u0105 bazylik\u0119 pod jej wezwaniem. Tam corocznie po\u015bwi\u0119ca si\u0119 dwa bia\u0142e baranki, z kt\u00f3rych we\u0142ny wyrabiane s\u0105 paliusze, kt\u00f3re papie\u017c przekazuje nowo mianowanym metropolitom. Wi\u0105\u017ce si\u0119 to z imieniem Agnieszka: po \u0142acinie Agnes, bliskim wyrazowi (tak\u017ce \u0142aci\u0144skiemu) agnus – baranek.<\/p>\n

\u015aw. Brat Albert, w\u0142a\u015bciwe nazwisko Adam Chmielowski. Urodzi\u0142 si\u0119 w 1845 w podkrakowskiej Igo\u0142omii. Uczestnik powstania styczniowego w 1863 r. By\u0142 znakomitym malarzem. W 1887 r. przywdzia\u0142 habit zakonny i przyj\u0105\u0142 imi\u0119 Albert. Ta data oznacza zapocz\u0105tkowanie przez niego dzia\u0142alno\u015bci Zgromadzenia Braci III Zakonu \u015bw. Franciszka, a nast\u0119pnie Si\u00f3str, zwanych popularnie albertynami i albertynkami, pomagaj\u0105cych biednym bez wzgl\u0119du na wyznanie i narodowo\u015b\u0107. Jego \u017cycie cechowa\u0142o si\u0119 heroiczn\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105 bli\u017anich. Na Kazimierzu za\u0142o\u017cy\u0142 dzia\u0142aj\u0105cy do tej pory przytu\u0142ek dla ubogich i bezdomnych. Zmar\u0142 w 1916 r., beatyfikowany w 1983 r. i kanonizowany w 1989 r. przez papie\u017ca Jana Paw\u0142a II.<\/p>\n

\u015aw. Juda Tadeusz, jeden z Aposto\u0142\u00f3w. O jego \u017cyciu mamy bardzo ma\u0142o informacji. Jest autorem jednego z list\u00f3w Nowego Testamentu datowanego na lata 64-66. Po Zes\u0142aniu Ducha \u015awi\u0119tego g\u0142osi\u0142 Ewangeli\u0119 w Mezopotamii, Syrii, Egipcie, Palestynie. Niekt\u00f3re z podr\u00f3\u017cy misyjnych odbywa\u0142 razem ze \u015bw. Szymonem Aposto\u0142em. Wg tradycji razem te\u017c ponie\u015bli m\u0119cze\u0144sk\u0105 \u015bmier\u0107.<\/p>\n

\u015aw. Stanis\u0142aw ze Szczepanowa, biskup krakowski, patron Polski. Zamordowany z wyroku kr\u00f3la Boles\u0142awa \u015amia\u0142ego na Ska\u0142ce w 1079 r. Kanonizowany w 1254 r. w Asy\u017cu. Pochowany w katedrze na Wawelu.<\/p>\n

\u015aw. Feliks Walezjusz\u00a0(de Valois), ur.1127 – \u2020 1212, jeden z pustelnik\u00f3w w Cerfroid. Osiedli\u0142 si\u0119 w Meaux, za\u0142o\u017cy\u0142 wraz z \u015bw. Janem de Matha zakon Trynitarzy,zatwierdzony przez papie\u017ca Inocentego III. w r. 1197. Wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rca Regu\u0142y Trynitarzy.<\/p>\n

\u015aw. Jan de Matha, Jan z Mathy (ur. 23 czerwca 1150 r. w Faucon, zm. 17 grudnia 1213 r., w Rzymie) – za\u0142o\u017cyciel Zakonu Przenaj\u015bwi\u0119tszej Tr\u00f3jcy od Wykupu Niewolnik\u00f3w (trynitarzy).Urodzi\u0142 si\u0119 w Faucon w Prowansji. Studiowa\u0142 pocz\u0105tkowo w Aix-en-Provence, p\u00f3\u017aniej w Pary\u017cu, gdzie zwi\u0105zany by\u0142 z Opactwem Kanonik\u00f3w Regularnych \u015aw. Wiktora. W 1193 r. Jan za\u0142o\u017cy\u0142 nowe stowarzyszenie zakonne. By\u0142 to pierwszy zakon redempcyjny – zwi\u0105zany z wyzwalaniem chrze\u015bcijan, kt\u00f3rzy w wyniku wojen z Arabami, kt\u00f3rzy zaj\u0119li Afryk\u0119 P\u00f3\u0142nocn\u0105 zostali pozbawieni wolno\u015bci, staj\u0105c si\u0119 niewolnikami. W 1198 r. papie\u017c Innocenty III wyda\u0142 bull\u0119, kt\u00f3ra aprobowa\u0142a za\u0142o\u017cony przez Jana zakon i jego regu\u0142\u0119. Kult Jana zatwierdzono w 1666 r.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

WIRTUALNE ZWIEDZANIE W NOWEJ ODS\u0141ONIE \u2192 http:\/\/bonifratrow.spacer360.pl Wej\u015bcie do ko\u015bcio\u0142a prowadzi przez p\u00f3\u0142koli\u015bcie zamkni\u0119t\u0105 arkad\u0119, nad kt\u00f3r\u0105 znajduje si\u0119 p\u0142askorze\u017abiony w stiuku, bogato dekorowany, rokokowy kartusz, kontrastuj\u0105cy biel\u0105 z szar\u0105 fasad\u0105. Podtrzymywany jest przez dwa, unosz\u0105ce si\u0119 na ob\u0142oczkach, anio\u0142ki, a przedstawia god\u0142o bonifratr\u00f3w. Arkada zamkni\u0119ta jest kut\u0105 krat\u0105, wykonan\u0105 na pocz. XX w. przez […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":42,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/bonifratrzy.pl\/klasztor-krakow\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/32"}],"collection":[{"href":"https:\/\/bonifratrzy.pl\/klasztor-krakow\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/bonifratrzy.pl\/klasztor-krakow\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/bonifratrzy.pl\/klasztor-krakow\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/bonifratrzy.pl\/klasztor-krakow\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=32"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/bonifratrzy.pl\/klasztor-krakow\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/32\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2114,"href":"https:\/\/bonifratrzy.pl\/klasztor-krakow\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/32\/revisions\/2114"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/bonifratrzy.pl\/klasztor-krakow\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=32"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/bonifratrzy.pl\/klasztor-krakow\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=32"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}